Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

verhaal: Gerda van Hekken

Ken je niet uitkijke???

1980""1992
/
De Marken (Almere Haven)

Eind september 1980 zijn mijn man en ik met ons zoontje van 6 maanden in Almere-Haven komen wonen, op de Noordmark: koophuizen, met daarbij een eigen buurthuis.

We waren zo blij als een kind, na een half jaar vakantie en inwonen bij familie. Eindelijk een eigen huis, een eigen plek, ruimte en vooral vrijheid, niemand die op je let!

De woningen stonden niet in een straat, maar waren in hoefijzervorm gebouwd, hierdoor had je geen twee naaste buren maar zeven. De buren naast ons kwamen uit Amsterdam, waren rond de 40 en hadden een dochtertje van zeven jaar. De eerste ontmoeting was gezellig, het was koud en we wilden de buurt wat verkennen, zij boden aan om op onze zoon te passen, we hebben hem vol vertrouwen achter gelaten en na afloop koffie bij ze gedronken. Hun huis was al klaar, dit hadden ze zelf gedaan, maar ons huis moest nog opgeleverd worden.

In het voorjaar waren de grootste bouwactiviteiten voorbij, tijd voor een grote schoonmaak. Ik pakte de tuinslang en spoelde mijn ramen schoon, de buurvrouw stormde naar buiten en riep, in plat amsterdams:
“Ken je niet uitkeike, je ben me boel aan het bevuilen” . Ik schrok me wild en ben binnen gaan zitten. Ik besloot die middag bij haar langs te gaan omdat ik het vervelend vond om zo met elkaar om te gaan. Nadat ik aangebeld had, stak de buurvrouw haar hoofd uit het raam en riep ‘kom je nou ook nog mijn voorkant bevuilen’. Dit had ik niet verwacht, met kromme tenen vertelde ik dat ik kwam om mijn excuses aan te bieden. We woonden er nog maar pas en ik wilde normaal met elkaar omgaan. Maar ja wat is normaal?
We hebben daarna nog 12 jaar naast elkaar gewoond, er prima buren aan gehad en lief en leed op afstand mee gedeeld.

Reacties