Vier stappen voorwaarts
Panta rhei, oudèn menei, zeiden de oude Grieken. Alles stroomt, niets is blijvend. Kinderen worden langzaam groter en gaan nieuwe rollen spelen in het leven. Maar het decor is nog steeds de Bouwmeesterbuurt.
-
Wanneer komt er een plekje vrij?
Ik biecht het maar meteen op : mijn zoon Eduard van zestien werkt voortaan elke zaterdag bij de Lidl aan het Van Eesterenplein. Er was een vacature en hij is aangenomen. “Ze nemen alleen de besten,” zei hij, zelf niet helemaal overtuigd leek het. Eigenlijk wil hij een baantje bij Le Baron. Vorig jaar heeft hij daar een week met dienbladen gesjouwd. Alle leerlingen van 4 Havo moesten zelf een stageplaats zoeken om kennis te maken met de werkvloer. “Als ik bij Le Baron word aangenomen, ben ik meteen weer weg,” verzekert hij me.
Morgen ga ik met Hajar kijken hoe hij werkt. Hajar wordt volgende week drie. Ach ja, die lange zaterdag in 2003 in het Flevoziekenhuis. Na een uurtje of wat vruchteloze arbeid (in het engels heet dat zo mooi ‘labour’) moest ik met bed en al de lift in voor een keizersnee. Het ene moment schiet ze in de peuterpuberteit, het andere moment zegt ze uit zichzelf “Dank je, mama”. Werken wil ze ook, net als alle groten.
Emma is net achttien geworden en mag op 7 maart stemmen. Ik heb voor haar een Wajonguitkering aangevraagd, omdat ze hoogstwaarschijnlijk vanwege haar verstandelijke handicap geen betaald werk zal kunnen vinden. Er zit een kansje in dat ze vanuit school — de Mozarthof in Hilversum — stage zal kunnen lopen bij Tante Truus. Eerst in de keuken en dan misschien in de bediening.
Via een collega heb ik voor Saar (19) een kamer gevonden in het centrum van Stad. We kunnen eens bij de Kringloper kijken voor een kast. Saar werkt al een tijdje bij restaurant Graaf Floris in Muiden, maar wil daarnaast in september weer gaan studeren. Ze moet zich nu helemaal zelf zien te redden, met weinig geld. Gelukkig is er een Lidl om de hoek…
-
Voorlopig hier maar ploeteren.
Reacties
Neil
