De Toonladder, leefgemeenschap van ouderen biedt - in 160 huurwoningen - zorg aan ouderen die verzorging en/of verpleging nodig hebben. De naam staat symbool voor de 'oplopende' mogelijkheden van wonen en zorg. Met andere woorden: de zorg volgt de vraag en wordt aangepast aan de persoonlijke situatie van de bewoner. In 1992 had Almere de landelijke primeur voor een dergelijke aanpak. En dat vond toenmalig staatssecretaris Heerema niet fijn...
Het idee voor een dergelijke leefgemeenschap van ouderen ontstond in 1982 in Haarlem. Een aantal werkers uit de ouderenzorg in Haarlem maakte samen met een aantal ouderen, plannen om in de stolpboerderij een nieuwe vorm van wonen met zorg te ontwikkelen. Dit initiatief mislukte maar het initiatief had wél de belangstelling van het gemeentebestuur en in 1992 ging de eerste paal van De Toonladder de Almeerse bodem in en in juni 1993 arriveerden de eerste bewoners.
Anne van Muijen was destijds directeur van de Stichting Delta, voorloper van de Zorggroep Almere, en had de eer de toenmalige staatssecretaris Heerema een rondleiding te geven. De staatssecretaris was niet echt blij met de Almeerse primeur: mopperend liet hij zich rondleiden: “dit kan toch helemaal niet?…“misbruik huisvestingsgeld…." “Het kan wél, juist leuk." wierp Anne van Muijen tegen. “Wij doen in Almere wat elders niet kan…"
Blijkbaar was de staatssecretaris na de rondleiding toch wel onder de indruk want zijn laatste woorden over De Toonladder waren: “Het kan niet….maar als mijn moeder nog geleefd had, had ik haar graag naar De Toonladder gestuurd!"
Reacties
Neil
