Luide gulheid - stille armoe
In Almere Vandaag een bericht over de gulle Nederlander, die ook dit jaar weer veel geld gaf aan goede doelen. Al in 2004 zijn er 2,1 miljard Euro naartoe gegaan en ook de overheid doet een flinke duit in het zakje.
Een uitstekende zaak. Maar hoe zit het nu met onze arme medelander? In een groeiende stad als Almere zijn ook de problemen aan het meegroeien. Wat zeg ik, ze rijzen hier en daar de pan uit. Er zijn ook hier mensen die tussen wal en schip zijn geraakt, die van het kastje naar de muur worden gestuurd, die alle hoop hebben begraven, omdat ze de touwtjes niet meer aan elkaar kunnen knopen. Het Nederlands heeft er prachtige woorden voor, maar hebben we ook oplossingen?
Een voorbeeld uit mijn kennissenkring: een gescheiden moeder van vier kinderen, die vaak niet eens eten kan kopen, omdat al het geld meteen opgaat aan rekeningen. Het is echt niet zo, dat ze geen hulp zoekt. Maar blijkbaar schuift helaas iedereen het probleem door aan een ander. Misschien is het wel haar eigen schuld, wie zal het zeggen, maar is het ook de schuld van de jonge kinderen? Als deze wanhopige moeder onder tranen zegt, dat zij nog liever ’s nachts de gaskraan openzet dan te blijven bedelen, dan is er een grens overschreden. En er zijn maar heel weinig mensen die er iets van merken, want deze armoede is stil, erg stil en verborgen. De buren weten er niets van, de juffrouw op school heeft misschien een vermoeden, want er zit elke dag water in de beker en hun brood zijn ze ‘thuis vergeten’. Op de middelbare school kan mijn zoon de jongens aanwijzen, die na elk lesuur op de wc hun haren nat gaan maken, zodat niemand merkt dat ze geen potje gel kunnen betalen. Oké, gel is niet belangrijk, maar de schaamte, die is echt en van belang!
Als iedereen zijn ogen open zou houden, als we niet alleen maar op de makkelijkste manier ons geweten zouden sussen met een snelle overschrijving, aftrekbaar van de belasting, als we ook een keertje naar de buren, klasgenoten of de werkster zouden kijken, echt kijken met betrokkenheid, als we ook eens iets over hadden voor de mensen naast ons, zouden we dan niet met z’n allen een nog mooiere stad kunnen bouwen, waarin iedereen wil blijven leven?
Reacties
Neil
