December 1978 kwam de familie van Twiller van de Amsterdamse Javastraat naar Almere toe. Hier stortten ze zich al snel in het zaalvoetbal.
“We kwamen uit de voetbalwereld en wilden er niets meer doen. Maar onze zoon hoorde dat er een zaalvoetbalwedstrijd was en hij vroeg of ik mee ging. Dat heb ik gedaan en van het een kwam het ander. Toen er eens een politietoernooi was vroegen ze of ik de tijdwaarneming wou doen en dat deed ik”, vertelt Wim van Twiller.
Volgens de Almeerder was het in het begin nogal anders dan nu. “Ja,”zegt Wim. “Dat was gezellig. Er heerste een ‘dat moet kunnen’ mentaliteit. De bereidwilligheid was groot. Tegenwoordig krijg je geen mensen meer voor vrijwilligerswerk. ”Zijn vrouw An beaamt dit en zegt: “Ik ben vijfentwintig jaar actief geweest in het zaalvoetbal. Zat je weer een hele avond in de hal. Ik werd wel vrijwilligster van het jaar, maar eigen-lijk hoeft die eer voor mij niet. Wel leuk was de cheque die ik kreeg. Die heb ik geschonken aan een goed doel”.
Volgens het echtpaar kon vroeger alles: “Het zaalvoetbal begon in Almere op een leuk niveau. We hadden een hartstikke leuke band met elkaar. Die verdraagzaamheid is verdwenen. Er is nu meer haat en nijd. Toch zijn we allemaal vrijwilligers. Ik zou alle Almeerse vrijwilligers bij elkaar halen in het stadhuis. Geef ze een leuke dag met een kop koffie en een koek. Waarom de eer geven aan één iemand?! We zorgen dat we altijd bereikbaar zijn. Je doet het voor zoveel mensen, dus dan moet je er ook zijn. Mensen zijn gelukkig als je ze te woord staat. Praten is vaak de beste oplossing”, aldus An en Wim.
Reacties
