Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

verhaal: Eva-Maria Kintzel 1

Ammenooitniet!

In de zomer van 1989 kwamen Ivo en ik voor het eerst op bezoek in Almere, enkele weken voor mijn afstuderen en zijn promotie.Vrienden uit Nijmegen waren via Amsterdam hier in de polder terechtgekomen.

Meteen toen we per trein de polder binnenreden overviel ons de troosteloosheid. Grote zandvlaktes trokken aan ons voorbij. Het einde van de bewoonde wereld. Op het station Almere-Buiten werden we door onze vrienden verwelkomd en op bagagedragers naar hun nieuwe huis vervoerd. Deze fietsentaxi reed langs de brede busbaan met eindeloze hekken richting Bouwmeesterbuurt. Het waaide behoorlijk. En wat zagen we? Rijtjeshuizen in de al enigszins aangeklede Molenbuurt, scholen zonder verdieping, lange rechte rijen lage boompjes, veel lege plekken. We bereikten de pasgeboren Bouwmeesterbuurt. Wat nou bouwmeester! Honderden lichtgekleurde rijtjeshuizen hadden dezelfde felle blauwe voordeuren. Geen liefelijke bochtjes in de straten, alles was in rechte lijnen neergezet.

Bij het schuurtje dat sprekend leek op alle andere schuurtjes werden we afgezet. In de tuin lag een keurig grasveldje. Schuttingen waren nog zeldzaam, je kon zeker zes tuinen ver kijken. Ze werden afgescheiden door lage hekjes van gaas begroeid met stokslabonen en siererwten. Ook jonge coniferen kwamen voor. Het huis was wel ruim, de ‘doorzonwoonkamer’ zonovergoten. Onze vrienden glunderden, want vergeleken bij hun flatje in Amsterdam was dit home een castle. Aan de straatkant was alles laag en leeg. Gewend aan de gezellige oude straten van Nijmegen en het studentenleven konden we ons moeilijk voorstellen dat mensen hier gelukkig konden worden.

Ivo wilde dolgraag de Oostvaardersplassen zien en dus zwoegden we er met z’n allen tegen de wind in naartoe. Op de dijk aangekomen zagen we…niets. Een paar plasjes, een paar struikjes. Was dit alles?
’s Avonds in de trein zei ik stellig tegen Ivo: “Keine zehn Pferde kriegen mich hierher!” Ammenooitniet.

Nog geen half jaar later woonden we er. Naast onze vrienden, want wij hadden een huis dicht bij Amsterdam nodig en zij wisten dat hun buren wilden verhuizen. Regelmatig liepen we ons nieuwe huis zowel aan de voorkant als aan de achterkant straal voorbij. Alles leek immers op elkaar. En natuurlijk zouden we echt niet lang in Almere blijven — 17 jaar geleden.

Reacties (1)

herkenbaar!

Ik heb genoten van uw verhaal.
Het doet me denken aan onze Byvanck (een buitenwijk van Blaricum) die er 32 jaar geleden ook zo troosteloos bijlag,ongeveer zoals mevrouw beschrijft.Ik was 3 jaar toen we er kwamen wonen en het leek op the middle of nowhere
Nu is het er heerlijk.Nu woon ik al weer jaren in Almere in ...jawel ...Bouwmeesterbuurt!
And I love it.

Groeten Bianca

Bianca van Breemen
,
28 mrt 2008, 20:07
Reacties (1)