Almarokko of de meubels van Sara

In Almere-Buiten woont Sara. Ze is opgegroeid in Marokko en verhuisde als jonge vrouw naar Nederland. Ieder jaar ging zij met haar man en groeiende gezinnetje op vakantie naar haar Marokkaanse ‘heimat’.
Op een dag zaten ze daar in een restaurant toen er een klein mannetje op blote stompjes een paar keer heen en weer over de smerige stoep liep. Sara ging kijken waar hij naar toe ging en kwam bij een meubelzaak terecht. Het mannetje stond inmiddels op de toonbank en bleek er de baas te zijn. De prachtigste meubels met ingelegd houtwerk waren er te koop. Sara en haar man spraken met hem af een jaar later terug te komen om banken en tafels bij hem te kopen. Hij vertelde dat zijn benen onder een vrachtwagen waren gekomen.
Terug in Nederland bleef Sara steeds maar denken aan de stompjes op de vieze stoep. Op een veiling kocht ze voor 35 gulden een rolstoel. De volgende zomer huurde het gezin een bus voor de meubels en ging terug naar Marokko.

In de winkel kozen ze banken en tafels en kregen een bijzettafeltje toe. “We hebben ook nog een cadeau voor jou, kom eens mee naar de bus!” zeiden ze tegen de baas die op zijn stompjes achter hun aan waggelde. Hun oudste zoon duwde de rolstoel naar hem toe. Eerst was hij sprakeloos, toen brak er een stuwdam. Zittend in de rolstoel riep hij uit: “Allah zij dank! Allah is groot! Hij is mij niet vergeten en deze vrouw uit Nederland is mij niet vergeten! Zij geeft me mijn benen terug!” Iedereen op straat wilde haar aanraken. Ze werd er duizelig van.

Inmiddels is Sara gescheiden en woont met haar vier kinderen in een sociaal rijtjeshuis. Haar mooie Marokkaanse meubels passen er maar net in. Al gaat het soms wat minder, Allah is haar vast niet vergeten.