Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

verhaal: Neil van Twuyver

Neil de la Tourette

Ik ben dan wel geboren in Naarden, ik ben opgegroeid in Almere en op mijn 10e levensjaar veranderde er het een en ander... ik vertel het verhaal van een Touretter die opgroeit in Almere: mijn verhaal, deel 3.

Als je leven langzaam een andere weg in dreigt te slaan dan heb je meerdere opties om verder te komen. Voor mij persoonlijk is bij de pakken neer gaan zitten zeker geen realistische optie.
Toen ik hoorde dat ik leed aan Gilles de la Tourette sloeg het als een bom in; het beestje had opeens een naam. Al die maanden van frustratie en kwade ouders om dingen waarvan ik al wist dat ik er niks aan kan doen. Het was in groep 7 dat ik dit nieuws te horen kreeg en vanaf dat moment was ‘zelfacceptatie’ het woord dat mijn leven zo ingrijpend ging veranderen. Ik herinner mij nog heel goed dat ik die dag na het doktersbezoek op het bankje ging zitten dat uitkijkt over het Gooimeer. Ik zit daar tot op de dag van vandaag nog altijd als ik iets heb meegemaakt, positief of negatief. Die dag was het niet positief maar ook niet negatief. Alles wat de laatste jaren zo had gespeeld was opeens te verklaren en dat voelde goed, maar tegelijkertijd besefte ik mij ook goed dat er dingen zouden gaan veranderen. Het meeste zat ik nog in over mijn zusje die al tijden veel aandacht misliep omdat ik zoveel nodig had.

Mensen om mij heen roepen constant ‘wat vervelend voor je!’ maar zo heb ik het geen moment gezien. Ik maakte er altijd een grapje van ‘ik kan tenminste vloeken zonder dat iemand kwaad op me wordt en dat bespaard frustraties hoor!’ en dan lachten wij er samen om. Al vloek ik niet met opzet het lucht wel ontzettend op.

In groep 8 heb ik wel even een grote dip moeten doorstaan. Ik had toen ook een tic ontwikkeld dat ik gooide met mijn schoolspullen en dat heeft op een gegeven moment wel voor problemen gezorgd want die spullen raakte natuurlijk mensen. Toen dat op een dag goed de mist inging is alles in een stroomversnelling gegaan. Professionele hulp was opeens wel snel beschikbaar en ook het overgaan naar de middelbare school was al in zicht. Op de middelbare school heb ik eigenlijk nooit heel erg te klagen gehad. Mijn klasgenoten hadden ontzettend veel begrip voor mij en hebben mij zelfs geholpen bij het door komen van de studie. Aan het einde van de HAVO ging het toch wel iets minder, op de leeftijd van 16 jaar is iedereen bezig met zijn of haar uiterlijk en drastisch op zoek naar een eigen identiteit. Daar was ik dan ‘dik van de medicijnen die ik tijden heb geslikt en even niet wetende waar ik naartoe moest.’ Ik weet nog dat ik een dag in de stad liep en door mijn kreten een baby heb wakker gemaakt en de moeder van het kind zich omdraaide en mij met haar tas een tik verkocht. Vanaf dat moment ben ik mij toch gaan afzonderen op mijn kamer. Ik durfde niet goed meer het huis uit. Ik ging wel naar school maar daar was ook alles. Vrienden en vriendinnen bekommerden zich om mij en op een dag stond een groepje vrienden voor me deur en sprak de legendarische woorden “als je nu niet mee gaat iets gezelligs ondernemen dan komen we niet meer terug!.” En dat moment heeft ook iets met mij gedaan, ik heb die stap toen weer ondernomen en ben langzaam weer de dip uitgeklommen. Ik liep tijdens die dip nog bij een psychologe en toen dat bij mijn deur had plaatsgevonden was het net alsof ik het licht had gezien, ik had opeens oplossingen bedacht voor al mijn onzekerheden en ging alleen nog maar naar haar toe om bevestiging te zoeken. Verbazingwekkend is ook dat mijn Tourette steeds minder is geworden vanaf dat moment, ik neem elke uitdaging met beide handen aan en kom met af en toe een slag of een stoot altijd waar ik naartoe wil. Ik heb het volledig geaccepteerd, de persoon en de handicap zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en vandaar ook: Neil de la Tourette. Want laten we eerlijk zijn; alleen met humor en zelfspot kom je al een heel eind…

Reacties