Ongehoord onhoorbaar
Het Carillon: onzichtbaar doorzichtig - ongehoord onhoorbaar. Het stond op een druilerige zaterdag in hartje Almere de sterren van de hemel te spelen.
Precies weet ik niet meer wanneer het was, maar het moet zo’n zeven jaar geleden zijn. In ieder geval was het een druilerige zaterdag. Er was toen nog geen markt op de Grote Markt en het was erg stil. Ongewoon was alleen het grote carillon, dat in een doorzichtige bak op wielen op het plein stond. De beiaardiers Henk Verhoef en Bob van Wely kwamen samen een concert geven. Het concert was wel aangekondigd door het Groene Weekblad, maar toch kwamen er maar een paar mensen luisteren en dat waren allemaal leden van het Kamerkoor Almere, waar Henk toen de dirigent van was. Voor een publiek van ongeveer vier volwassenen met vier kinderen speelden de twee beiaardiers de meest prachtige en virtuoze stukken van onder meer Bach en Andriessen. Wij stonden in de motregen vol te houden. Af een toe liepen er een paar mensen langs en die keken niet eens om (!), alsof het de gewoonste zaak van de wereld was — een doorzichtige vrachtwagen met carillon. Wat dan nog. En ze leken ook helemaal niets te horen, terwijl het geluid toch oorverdovend was. Onwerkelijk.
De kinderen vonden het prachtig dat zij na afloop zelf op de enorme toetsen mochten slaan, die zoveel lawaai produceerden. Wij ouders kregen een interessante uitleg. Toen namen Henk en Bob afscheid, deden de vrachtwagen op slot en slenterden samen weg richting Korte Promenade. Het carillon bleef eenzaam achter. Straks zou het worden opgehaald. Ongemerkt.
Reacties (1)
Reacties (1)
Neil
Re: Ongehoord onhoorbaar
Bah, wat triest, die onverschilligheid van de mensen. Het heeft echter wel een prachtig, ontroerend verhaal opgeleverd. Héél mooi.