Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

Bloemen in de woestijn

Best wel deprimerend. Dat was de eerste kennismaking van Tinu met de zandvlaktes van de nieuwe wijk in Almere. Op haar 19e was ze met haar ouders van Weesp in Almere- Poort komen wonen, en van het levendige, overzichtelijke dorpsleven in een oud-hollands stadje, was ze terecht gekomen in een soort woestijn met betonnen tenten, zonder echte wegen, alleen overal maar dat zand.

Met:

Wat duurde het lang, die eerste zomervakantie. Haar ouders druk met het inrichten van het huis, haar vrienden te ver weg om ze regelmatig op te gaan zoeken, en in de buurt alleen maar dat zand. Inmiddels was het ook flink gaan regenen, wekenlang regenen. Haar wereld was erg klein geworden.

Hoe anders was de zomer een jaar later. Nog in Weesp op school had ze daar haar eindexamen gehaald, en maakte ze zich op voor de wereld van de universiteit. Ze ging Bedrijfskunde studeren aan de VU, in Amsterdam. Ook de wereld in Almere was voor haar opengegaan, de wijk waar ze woonde was gestructureerd in mooi recht aangelegde wegen, die de weg leken te wijzen naar de moderne tijd. Overal doken kinderen op bij de nieuw ingerichte speelplekken, de wijk als 1 groot schoolplein. De tuin van haar ouders was de mooiste en groenste van de hele straat. Haar moeder had zich helemaal uitgeleefd om zoveel mogelijk kleur op de wangen van het huis te brengen, en regelmatig bleven voetgangers even staan om te kijken en te voelen aan de knoppen of al die kleurenpracht wel echt was. Hoe anders was dat dan die eerste paar maanden!

Inmiddels is Tinu een echte ‘Almeerse’ geworden. Almere zit haar gegoten, ze voelt zich hier helemaal thuis. Ze ziet zichzelf dan ook de komende 10 jaar nog in Almere wonen, ook als ze is afgestudeerd. Dichtbij haar ouders, misschien een huis in dezelfde wijk, als het kan op loopafstand. Ze gaat natuurlijk wel steeds meer haar eigen weg, maar ze geeft te veel om haar ouders om ver bij ze vandaan te gaan. Amsterdam vind ze te rommelig.
Vorige week heeft Tinu het buurtcentrum ontdekt. Ze mist af en toe leeftijdsgenoten in de buurt, en heeft haar vrienden vooral nog in Weesp, van haar middelbare school.
Op de sportschool in Literatuurwijk waar ze af en toe naar toe gaat, komt ze wel andere volwassenen tegen maar het is soms lastig om contact te maken, op een school gaat dat veel makkelijker, ook op de VU merkt ze dat. Misschien dat ze in dat buurtcentrum iets met fotografie kan gaan doen. Als 6e klasser won ze ooit een eerste prijs omdat ze een goed oog bleek te hebben voor de schoonheid van de natuur, en een veld van zonnebloemen mooi had vastgelegd. In Almere ligt genoeg uitdaging om die hobby weer eens op te pakken. Genoeg bloemen waar ooit de woestijn was, toch?

Bijdragen 
Reacties