Sporen van een speelzaal
Peuterspeelzaal ‘Ziezo’ is verdwenen, na minstens twaalf jaar in de Bouwmeesterbuurt. Het was dan maar een noodgebouwtje, maar toch.
Op een dag fietste ik langs en was er ineens een gapende leegte op de vertrouwde plek, waar zoveel kinderen hun eerste stapjes in het groepsleven hadden gezet. Ik hoor mijn dochter nog gillen de eerste keer dat ik haar achterliet. Langs de hele Overdijkinkstraat achtervolgde mij haar geschreeuw. Ik zie mijn zoon nog puzzelend de kat uit de boom kijken.
Hier kwam ik Anne tegen. Door de bijzonder wakkere oogjes van haar kinderen nieuwsgierig geworden keek ik naar hun moeder. Het was vriendschap op het eerste gezicht. Nadat we hadden vastgesteld dat we allebei in Nijmegen hadden gestudeerd en gewoond (zij zwom op een steenworp afstand van ons huis), wisselden we onze telefoonnummers uit. Per abuis schreef zij toen haar oude Nijmeegse nummer op. De eerste keer samen lachen.
Dit is nu ruim elf jaar geleden. Bij de geboorte van haar derde kind zat ik in dezelfde kamer ‘Jip en Janneke’ voor te lezen aan haar twee oudsten. Samen hebben we haar vader begraven. Met al mijn zorgen mag ik bij haar komen. En andersom. We lachen vaak om dezelfde dingen.
Inmiddels zijn we Ziezo op het spoor gekomen. We vonden hem terug bij basisschool ‘De Piramide’ verderop in dezelfde straat. Maar dan zonder het oude noodgebouwtje. Dat is nu weg, maar Anne blijft.
Reacties
