Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

2007: Frits Huis 10

René Kempenaar 1954*-2007+

De dag begon zo mooi. De opdringerige zomerhitte had plaatsgemaakt voor een ouderwetse lentedag. Buiten was het koel maar tegelijkertijd aangenaam. Het was zo'n ochtend die begint met ingehouden energie en koffie aan de keukentafel. Een dag waarop je bergen kunt verzetten. Door de wijd geopende tuindeur klonk het gezang van de vogels. Alles tintelde. De wereld maakte een opgeruimde indruk.

Ik zag op mijn mobiel dat Vincent van der Velde belde en ik begroette hem met een opgewekt geaffecteerd: "Vincent, hoe is het met jou?" Zijn stem klonk dof en aarzelend. Met hem was het wel goed, maar René Kempenaar... Even later wisten we geen van beiden wat we zeggen moesten. René Kempenaar, kleurrijk ambulant jongerenwerker, maar bovenal een uniek mens, was overleden. Een hartstilstand. Details ontbraken. Later vernam ik dat hij de vorige avond in Den Haag gestorven was. In het harnas, want hij was daar met een collega op werkbezoek.

Alle clichés's waren van toepassing. Het drong niet tot me door. René kon niet dood zijn. Hij was een straatvechter. Die liet zich niet verrassen in Den Haag. Kom nou toch! Straks zou mijn mobiel weer gaan en dan zou ik horen: "Kèm-pe-naar." Dan zou blijken dat het een misverstand was. Die dingen gebeuren soms. René zou er zelf het hardst om lachen. "Hé, blanke vriend, je denkt toch zeker niet dat ik me er zo makkelijk onder laat krijgen?"

Maar het was geen misverstand. René is echt dood. Zomaar. Er trok een schok door Almere. Mensen belden elkaar op met het onbegrijpelijke nieuws. Ik ging door mijn mobiele telefoonboek en daar stond zijn naam: Kempenaar mob. Ik had de aanvechting hem te bellen en zijn vocie mail in te spreken. "René Kempenaar, ambulant jongerenwerk De Schoor. Spreek na de piep uw boodschap in en dan bel ik u zo spoedig mogelijk terug." Wat zou ik zeggen? "Hé Kempelmans, doe niet zo raar. Neem die mobiel op. Ze zeggen dat je dood bent, maar dat kan niet. Het is nu wel leuk genoeg geweest. We gaan even koffie drinken."

Een paar weken geleden zat ik bij René in de auto. We gingen op werkbezoek naar Alkmaar. Een gerenoveerde wijk met een multifunctioneel buurtcentrum waar men graag eens van René Kempenaar wilde vernemen hoe men in Almere met jongeren omgaat. Sanne Priem was er ook bij. Zij zou iets vertellen over de JVSA, Jongeren Veilig Stadshart Almere. We hadden een film meegenomen over het bezoek met de JVSA aan Milton Keynes waar we hadden geleerd hoe je afspraken kunt maken met jongeren over hun rol in het Stadshart. Want je kunt skaters, BMX'ers en graffittikunstenaars wel uit dat centrum weren, maar je kunt ook bij de inrichting van het Stadshart rekening met hen houden.

De uitnodiging was tot stand gekomen via een nicht van René, met wie hij in de Spaarndammerbuurt was opgegroeid. Cocky, een hartelijke, blonde vrouw. René sloot haar in zijn massieve armen. Later vertelde hij dat zij sinds een jaar weduwe was. "Ze had een lieve man. Op een dag bukte hij zich om iets op te rapen en toen viel hij gewoon om," zei René.

De bijeenkomst werd een succes, al moest een vrouwelijke gemeenteambtenaar wel even slikken toen René, na een inspectie van de jongerenruimte, enkele misprijzende opmerkingen maakte over de saaie inrichting ervan. Hadden de jongeren dat echt zelf bedacht? Hij kon het zich nauwelijks voorstellen.
Al dollend en grappen makend reden we terug naar Almere. We hadden in Alkmaar vrienden gemaakt. Een tegenbezoek was aangekondigd. We zouden die mensen eens laten zien hoe het in Almere gaat.

René Kempenaar is overleden. Almere is lam geslagen. Langzaam dringt de waarheid door. De emoties komen los. Ik durf niet eens te denken aan wat zijn gezin moet doormaken. Onze gedachten gaan in de eerste plaats uit naar Carla en de kinderen. Maar we kunnen het niet helpen dat ook wij verdriet hebben. Al die jongeren die op hem steunden. Die altijd op hem konden rekenen. René Kempenaar, de geboren integratie. Blanke moeder, donkere vader. Amsterdammer. Almeerder. Idealist. Boegbeeld.

Almere huilt.

Bijdragen 
Reacties