Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

verhaal: Ym de Roos

Close encounters

Wij wonen vlakbij de Oostvaardersplassen. Dat is een prachtig ongerept en groot natuurgebied. Honden en bromfietsen mogen er niet in en je treft er vooral wandelaars, schaatsers, vogelbespieders en fietsers aan.

Het is er meestal rustig, niet veel mensen weten de ingang te vinden. De Oostvaardersplassen zijn bevolkt met (uitgezette) grote zoogdieren, zoals herten, oerrunderen, schapen en paarden. Die zijn niet schuw. Ze weten dat ze veilig zijn voor mensen. Het komt regelmatig voor dat een rund je vanaf de overkant van het water staat aan te staren en rustig verder graast. Ook broeden en fourageren in de plassen duizenden vogels en die maken herrie voor tien. Wij wandelen vaak in het gebied en leren steeds meer dieren en vogels kennen, en de geluiden die ze maken. Het is er geweldig!

Nu besloot de gemeente onlangs dat de plassen toegankelijk moeten worden gemaakt voor een groter publiek. Ze hebben een twintig jaren ontwikkelingsplan gemaakt. Onderdeel daarvan is de ontsluiting van het gebied door middel van een wandelroute (die begint bij NS station Almere Oostvaarders) een loopbrug en een milieu- en educatiecentrum. De houthakkers, grondbewerkers en pad-aanleggers zijn begonnen met de bosrand. Er komen meanderende paden, veel bomen zijn gekapt en vervlochten tot houtwal en er is ruimte gemaakt voor alternatieve beplanting waar veel nieuwe soorten diertjes en kliertjes op af zullen komen. Wij inspecteren de vorderingen regelmatig. Het ziet er al aardig uit.

Een paar weken geleden waren we toevallig vroeg thuis. Het was schitterend weer, blauwe lucht, zonnetje, krakend koud. Mijn man noemt dat “technisch weer???, dat betekent dat je niet achter je bureau moet blijven zitten maar buitenwerk kunt gaan doen. We besloten voor het eten nog even een flinke stapper te maken en de werkzaamheden aan de Oostvaardersplassen te inspecteren. De mannen met hun machines waren al weg. Het was erg rustig. Wij wandelden in stilte maar hoorden toch geluiden komen uit het bos. Het bleek een grote kudde herten te zijn. Ze waren bezig met het eten van boombast en mos van de vers gerooide bomen en gingen daar gewoon mee door toen wij aan kwamen lopen. Toen kwam de leider ineens te voorschijn. Hij ging midden op het wandelpad staan en keek ons aan. Het was een groot dier, een flink geschouderde knaap, met een enorm gewei op zijn kop. Hij was duidelijk de baas in het bos. Hij keek ons aan. Wij bleven staan en keken hem aan. Hoe lang dat geduurd heeft weet ik niet. Wij hielden onze adem in. Toen gaf hij een kort knikje met zijn gewei en wandelde statig het bos in. Wij waren goedgekeurd en mochten doorlopen. Pffffffff.

Close encounters bestaan! Onze dag kon niet meer stuk.

Reacties