Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

verhaal

Bouwen aan de stad is een verslaving

Paulien van Roon is directeur van basisschool De polygoon in Filmwijk. In 1981 verhuisde ze van Zandvoort naar Almere om op de derde basisschool in de stad te gaan werken. Nu, 30 jaar later, bouwt ze nog steeds aan de stad. ‘Ontworteling is het grootste probleem’.

Almere was vier jaar oud toen Paulien van Roon er kwam wonen. Ze kwam naar Stad, dat niet veel meer is dan een paar kleine wijkjes. Ze startte op de Waterlandschool. “Het enige dat ik miste de eerste jaren was een squashbaan maar ik heb net zo lang gepushed totdat die er was. Dat is voor mij Almere, dat alles kan. De school was een hechte gemeenschap, ik had direct vrienden en vriendinnen. We aten zeker een keer in de week bij elkaar. Het was hecht omdat we allemaal onderwijsmensen waren maar ook omdat iedereen hier van elders was aangespoeld. Je zit in hetzelfde schuitje en wilt er wat van maken. Ik was me er toen al van bewust dat we een stad aan het bouwen waren. Dat gevoel is nooit meer weggegaan. Ik ben al 30 jaar aan het bouwen.”

Wat er niet is, kun je maken
Dat gevoel van bouwen, het doenerige, het denken vanuit kansen is typisch Almeers. “Wat er niet is, kun je maken,” zegt Paulien. “Dat is de Almeerse mentaliteit. Als je dat vergeet, moet je eens in een werkgroep gaan zitten met mensen uit andere gemeentes. Dan val je in slaap van de aanblik. In Almere zijn mensen strijdvaardig en fanatiek, dat raken Almeerders niet kwijt. Er is nog het een en ander nodig in de stad. Meer voorzieningen, met name voor jongeren tussen de 15 en 25 jaar. Meer horeca. Vorige week zat ik in de Kunstlinie te praten met de leiding en een groep jongeren van de ROC opleiding ‘artiest’ over de bezuinigingen. Dan laait het vuur weer op, ik word daar zo enthousiast van. Er moet niet bezuinigd worden, er moet juist geld bij.”

Ontworteling is het probleem
Volgens Paulien is ontworteling een van de grootste problemen in Almere. Mensen — dus ook leerkrachten — verhuizen snel en gemakkelijk binnen de stad. Dat is een aanslag op de cohesie en het wij gevoel. In haar eigen school is het steeds wisselende team een probleem. En onder de leerlingen en jongeren in de stad ziet ze agressie en geweld een steeds groter probleem worden. “Mensen wonen hier voor hun werk of omdat er huizen zijn. Niet omdat ze hier geboren zijn en hier hun sociale netwerk hebben. Mensen zijn ontworteld als ze hier komen wonen en houden die ontworteling in stand door regelmatig te verhuizen. Scholen zijn geëxplodeerd. In een paar jaar van 0 naar 20 klassen. Het campinggedrag van mensen baart me zorgen. Het niet aarden in je buurt, mensen niet kennen. Het is niet goed voor de kinderen. Hier op school heb ik daar last van. Je kunt zo maar ineens vijf leerkrachten kwijt zijn. Mensen onderschatten wat het voor hun kind betekent steeds van school te wisselen. Er moeten voorzieningen komen waar mensen gebruik van maken zodat ze zich meer thuis voelen in de wijken. Laagdrempelig, kroegjes in de wijk, buurthuizen. Vanuit energie, niet vanuit frustratie,” benadrukt Paulien. “Maar de kraan is dichtgedraaid. Er is geen geld meer voor taallessen aan allochtonen, geen geld om ouderen of jongeren een programma aan te bieden in het buurthuis. Dat gaat ons opbreken. Het zijn zware tijden hier op school. Agressie en geweld nemen toe in de stad. Die problematiek moeten we benoemen, mensen er bewust van te maken dat ze ontworteld zijn. Kijk naar Filmwijk, een hele actieve wijk waar van alles gebeurt. Ik woon in de Kruidenwijk en voel me anoniem. Daar kun je zelf iets aan doen door heel simpel mensen op straat gedag te zeggen en ene praatje te maken met je buren.”

Gáán!
En toch, als Paulien bij zo’n gesprek zit met de Kunstlinie laait het vuurtje weer snel op. “Dat gevoel van gáán en weten dat het ook kan. Het is ook een verslaving, dat bouwen aan de stad. Ik zie het ook in andere organisaties in de stad. Laatst de korpsbeheerder van politie, die is helemaal op de hoogte van de jongerenproblematiek en denkt mee over projecten voor jongeren. Waar zie je dat? In Almere wordt gedacht vanuit kansen. En nooit opgeven. Ik voel me Almeerder. Als ik ooit weg zou gaan, blijf ik toch altijd Almeerder.”

Interview: Connie Franssen

Bijdragen 
Reacties