Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

verhaal

De consultatiebureaustudent

1990, huurhuizen in Almere worden compleet met taart en drie maanden huur aangeboden. Niemand kende het begrip "cultureel voorzieningenniveau". Jonge hardwerkende tweeverdieners werkten, aten en sliepen. Schaarse cafés leden een marginaal bestaan, terend op de zak van de allereerste slaapstadalcoholici. Sportscholen waren onbekend, de sportiefste inspanning werd merendeels op de zaterdagavond onder de lakens bedreven.

Deze zaterdagavondhobby was dermate succesvol dat Almere een nijpend parkeerprobleem had voor kinderwagens. Even nijpend was het tekort aan goede artsen en verpleegkundigen.

De consultatiebureauarts die mij ontving bij mijn eerste bezoek als trotse vader was daar een toonbeeld van. Zijn enige ervaring met kinderen stond in het leerboek dat hij kortgeleden voor zijn examen pediatrie tot zich had genomen. Hautain zijn theoretische kennis etalerend en mij geringschattend als kleinsteedse fokstier opnemend opende hij de plakstrips van de Pamper. "Hij plast altijd als je zijn luier afdoet." Mijn pas verworven kennis als jonge vader moest toch opwegen tegen zijn boekengeleerdheid. Nee, het gedrukte woord won. Een hete-aardappelontkenning verliet zijn lippen terwijl hij mijn blote zoon onder de babyvette armpjes greep.

Nog voor hij zijn mond kon sluiten bevroren zijn lippen en zijn blik. Een ferme gele stroom ontsnapte aan mijn nageslacht en doktersjas, overhemd en stropdas kleurden vochtig.

Ik heb nooit meer een consultatiebureau bezocht.

Andre Heuzer

Bijdragen 
Reacties