Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

verhaal

Samen in de zandbak

Waarom ga je in Almere wonen? Vroeg mijn familie met ontzetting in de stem...Het is 1984. Ik woon samen met mijn man negen hoog op een flat en ik ben in verwachting. “Omdat ik een huis met een tuin wil en mijn kinderen buiten wil laten spelen” was mijn antwoord.

“Kind, waar begin je aan. Die zandbak! Altijd wind! Je hebt hier alles! Een tuin, dan ga je toch gewoon naar Artis...”
Almere is nu een grote stad, maar wij kwamen naar een dorp en dat viel niet mee. Het grote voordeel was dat er nog alles moest nog opgezet worden, ik gooide me vol overgave in het verenigingsleven.
Het buurthuis was de spil van de buurt, voor de kinderen knutselmiddag, praatgroepen voor de moeders en ook de mannen werden niet vergeten.
We vierden veel feesten, elk stukje stad dat gereed kwam werd met feestgedruis ingeluid, de opening van de treinverbinding...dat was wat, je mocht gratis een ritje maken naar Weesp. Als haringen in een ton stonden we, maar niemand klaagde.
Almere is nu een grote stad, met weemoed denk ik soms terug aan het ons kent ons gevoel, hoewel al die winkels toch wel makkelijk zijn. Met de trein ben ik heel snel bij de familie, maar als ik de Hollandse brug weer overkom, zie ik Almere liggen. Het water, de ruimte: hier voel ik me thuis

Kyta Zaal

Bijdragen 
Reacties