Henk Kruit: ….En jou ken ik nog niet….
Henk Kruit is al twee jaar dood. En dat is een gemis want hij was belangrijk: een centrale figuur in de stad. Daarom richt ik een monumentje voor hem op. Met mijn herinneringen en die van anderen. Deel 1: de ontmoeting.
Grote Markt. Begin 1997. Het plein is koud en leeg. Het waait. Het plastic tasje van De Ark slingert tegen mijn benen. Aan mijn schouder hangt zwaar mijn werktas vol klussen die hoognodig gedaan moeten worden. Aan de overkant van het plein staat een man. Groot, met een enorme jas aan. Een soort berenvel eigenlijk, tot op zijn enkels. In mijn herinnering draagt hij ook nog een kozakkenmuts, maar misschien is dat geschiedvervalsing. Hij kijkt naar me. Steekt dan gedecideerd met lange passen het plein over, recht op me af. Staat vlak voor me stil. Hij torent boven me uit: “En jou ken ik nog niet…" zegt hij. “Daarom moeten we nodig even een hapje gaan eten." Ik schiet in de lach. Ik hou wel van originele openingszinnen. Hij geeft me een hand en zijn kaartje. Een Telegraaf kaartje. ‘Henk Kruit, journalist’, lees ik. Ik heb zojuist de meest kleurrijke man in Almere ontmoet.
We zijn niet gaan eten die avond. Wist ik veel. Ik woonde net in Almere, werkte nog in Amsterdam. Dacht dat ik met een charmante dorpsgek te maken had. Wat natuurlijk ook wel zo was. Dat bleek later, toen ik als freelancer steeds meer werk in Almere kreeg. Ik kwam mijn dorpsgek vanaf dat moment overal tegen. Zo ook bij het voorstellen van de stadsbouwmeester Francine Houben. Ik was laat. Hijgend van het harde fietsen kwam ik het Lido binnenvallen. De gehele Flevopers zat al met de pen in de aanslag. Ook Henk. Wethouder Arie Willem Bijl stond op het punt de stadsbouwmeester voor te stellen. Ik wilde ongezien een plekje zoeken maar daar stak Henk een stokje voor. Hij stond op, kwam naar me toe, maakte een buiging —alsof ik de stadsbouwmeester was! - kuste uitgebreid mijn hand en zette me pontificaal op de eerste rij. ‘Heb jij wat met Henk?’ was de voor de hand liggende vraag van een van de collega’s. Nee, ik had niets met Henk. Maar wat mis ik hem. Zeker nu, bij het vullen van het Geheugen van Almere. Want Henk wás het geheugen van Almere. En het geweten. Maar daarover later meer.
Reacties (5)
Reacties (5)
Neil
Henk Kruit is nog onderwerp van gesprek, ook in Westkapelle
Afgelopen zaterdag was ik bij vrienden in Westkapelle(waar ik sinds 4 jaar woon)op een 'rokerij'. Lekker gerookte vis eten en wat drinken en heerlijk kletsen met aardige mensen. Ineens hoorde ik in de gesprekken in het dialect de naam van Henk Kruit vallen. Ik riep: "De Troubadour van Almere!".
De omstanders schoten in de lach, want een aantal van hen kwamen uit Zoutelande en daar kwam Henk vandaan. Er zat iemand naast mij, die ik al sinds ik hier woon ken, die zelfs bij Henk op school heeft gezeten.
Zomer in de Zoutelandse duinen was het domein van Henk, zo leerde ik. Hij zong dan met zijn gitaar zelfgemaakte liederen gebaseerd op de actualiteit. Ook het bekende "De nozem en de non" scheen hij vaak te hebben gezongen in Zoutelande.
Het gezelschap zette spontaan de klassieker van Cornelis Vreeswijk in en we zongen over de Nozem en de non en we herdachten Henk, want ik was de enige die wist dat Henk er niet meer was.
Re: Henk Kruit: ….En jou ken ik nog niet….
Ik heb de man ooit 1 keer gezien, heel lang geleden, kom op zoektocht naar Debby dit verhaal tegen, respect. Debby? Ben je daar? Herinner je mij nog?
Re: Henk Kruit: ….En jou ken ik nog niet….
prachtig toch! Zo kon Henk reageren! Kleurrijk en flamboyant!
Dag Debby!
Dank voor je reactie. Ik ben er erg blij mee! Misschien kan ik een keer jouw verhaal optekenen???
Je kunt me bereiken via connie@horenzienenschrijven.nl
Tot ziens, hoop ik.
Connie
Re: Henk Kruit: ….En jou ken ik nog niet….
Prachtig verhaal; dit was Henk ten voeten uit; enne....dat van die bontmuts klopt wel !!!