Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

verhaal: Annemarie Beeker

Van Eesterenplein revisited

Na meer dan zestien jaar blijft het haat-liefde tussen Almere en mij. De afgelopen week getuigt daarvan.

Zaterdagmorgen 18 juni: er is iets te beleven op het plein! Ik ga er met mijn dochter en de boodschappentas naartoe. De twee clowns op trompet vindt ze eng en de ballonnenkunstenaar ziet ze niet. We slenteren langs de kramen met de uitkomsten van het buurtonderzoek door de gemeente. Er lopen een paar enquêteurs namens woningbouwvereniging Ymere rond. Desgevraagd geef ik als suggestie ter verbetering voor het plein: een buurthuis (dat werd ons zestien jaar geleden door de neus geboord). Eén van de andere vragen luidt: heeft u plannen om uit Almere te vertrekken?

Van tijd tot tijd wil ik weg. Dan zoek ik alle vacaturesites af naar een leuke baan in de omgeving van de stad Groningen, waar ik een belangrijk deel van mijn jeugd heb doorgebracht. Ik speur naar leuke gemeenten, verenigingen en vooral goede koren en denk: wat doe ik hier nog? Het paradijs ligt in het Noord’n, ja! Deze week waren mijn gevoelens voor Almere weer eens op sterven na dood toen een vriendin van wie ik lang niets had gehoord me belde. Er is een plaats vrij in het koor. Heb je zin om te komen zingen? Almere strikes again!

Vers uit Casablanca kwam mijn nieuwe schoonzus afgelopen woensdag naar Almere. We zijn naar de markt geweest in Stad en ze heeft zelf fruit, vis en groenten gekocht. Vol nieuwe indrukken en nauwelijks in staat te eten viel ze ’s middags op mijn bank in slaap. Uit een kinderboekje schreef ze daarna woorden over in een schrift, met het arabisch ernaast. Hoe kan ik nu verhuizen?

Mijn dochter wiegt inmiddels heen en weer op de muziek. Het buurthuis zou het beste op het grasveld bij de Trinoom kunnen komen. Als ik voor Almere zorg, zorgt Almere voor mij. Toch?

Reacties