Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

verhaal: Stefan Kruize door Connie Franssen

Samen opgroeien

Stefan (16) verhuisde toen hij vier was vanuit de Bijlmer naar Almere, naar de Brink. De familie verhuisde twee jaar later naar De Werven, voor Stefan de plek waar het allemaal om draait. Stefan zit op het ROC en doet de opleiding ‘verkoper’. Zijn echte ambitie is acteur worden, bij voorkeur televisieacteur.

“Ik kom veel in Trapnotov. Ik help een beetje achter de bar en in de garderobe als er feesten zijn. Het gaat om de ontmoeting, om jongeren op het goede pad te houden. Veel mensen zeggen dat Trapnotov geen goede invloed op jongeren heeft, dat hier drugs gebruikt worden. Dat is helemaal niet zo. Ze weten er gewoon niks van. Sowieso wordt er weinig voor jongeren gedaan in de stad, er is niet veel hier. Jongeren vervelen zich en dan krijg je rottigheid. Er gaat veel geld naar bestrating of zo, maar niet naar jongeren. Dat is jammer. Ze moeten meer doen om jongeren op het goede pad te houden. Ik ken jongeren die het slechte pad op gaan. Vaak is dat omdat er problemen thuis zijn, laten ouders de kinderen links liggen. Veel jongeren hebben iets naars meegemaakt. Ik heb ook problemen gehad. Mijn ouders gingen scheiden toen ik tien was, dat vond ik echt heel moeilijk. Dat heeft veel indruk gemaakt. Maar je moet verder. Het helpt dan als er een plek is waar je afleiding hebt.”

Goede herinneringen

“Van het wonen op de Brink kan ik me niet veel meer herinneren. Het begon allemaal pas echt op de Werven, dat weet ik nog zo goed. Er was heel veel bos, zo’n donker buurtje. De dag dat we er kwamen wonen, ontmoette in mijn buurmeisje. Zij heeft me wegwijs gemaakt in de buurt. Daar heb ik hele goede herinneringen aan. Ik speelde heel veel buiten, bij het speeltuintje, daar kwam ik altijd de andere kinderen uit de buurt tegen. We zijn samen opgegroeid, bijna iedereen zat op de Polderhof. En ook sporten en clubjes, dat deden we ook samen. Nu we groter zijn, gaan we allemaal naar andere scholen, maar we zijn nog steeds vrienden. Het contact is wel anders nu. We zien elkaar vooral in het weekend, vooral buiten, en praten dan veel. Doordeweeks bellen we en zitten op MSN. Mijn eigen buurt is me het meest dierbaar. Ik wil wel in Almere blijven wonen. En dan zou ik graag willen helpen meer culturen bij elkaar te brengen. Dat heb je hier niet zo.”

Nare plek

“Ik heb slechte herinneringen aan de Bijlmer, toen met die vliegramp. Wij woonden in de flat ernaast. Het was eng. In Almere heb ik een hekel aan de begraafplaats. Toen ik klein was, is de vriend van mijn zus doodgeschoten en daar begraven. Als ik daar in de buurt loop, moet ik altijd weer aan die tijd denken.”

Reacties