Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

We hadden niets te verliezen

Dirja Honingh (56) kwam in 1978 als vijfentwintigjarige vanuit Zaandam met haar man naar Almere. Het bedrijf waar ze werkte verhuisde naar Almere en zo’n nieuwe stad, dat trok wel. En nu, dertig jaar later, kan ze zich haar leven niet meer op een andere plek voorstellen.

“Ik werkte bij een drukkerij, Drukkerij Bruin, we drukten grammofoonplatenhoezen. Inmiddels is het drukkerij Casparie, op De Vaart in Almere Buiten. Het gebouw staat er nog. Die plek is voor mij de meest vreemde plek in Almere.”

Mijn man kwam niet meer bij

“De drukkerij ging verhuizen en had geregeld dat we van tevoren mochten gaan kijken in Almere. Met alle collega’s en aanhang reden we met een bus naar Almere. We kwamen daar aan...niks. Er stonden alleen nog maar de kale betonnen omtrekken van de Schoolwerf, verder was er helemaal niets te zien. ‘Waar komt de drukkerij?’ wilden we weten. Moesten we de bus weer in. Twaalf kilometer rijden naar De Vaart in Almere Buiten. Daar waren we helemaal niet op voorbereid. Na heel lang rijden, over allemaal kleine weggetjes, er was natuurlijk geen snelweg, kwamen we in Buiten. Bij een bord ‘hier bouwt...’ En dat was het. Je had het commentaar van mijn collega’s moeten horen! Ik dacht alleen maar ‘hoe moet ik hier komen?’ Ik zag me zelf niet elke dag twaalf kilometer door het zand fietsen. Mijn man kwam niet meer bij van het lachen, die werkte daar niet. Maar dat werd natuurlijk allemaal netjes geregeld. Toch bleven wij enthousiast, we vonden het wel humor hebben, hadden ook niets te verliezen. We woonden op elf hoog in een flat in Zaandam, ik zag me daar geen kinderen krijgen. Een eengezinswoning, dat zagen we helemaal zitten. Bovendien kregen we vijfduizend gulden van de drukkerij als we naar Almere kwamen, een heel bedrag. We hebben de nadelen nooit gezien en tot op de dag van vandaag geen spijt. We zijn gestart in Haven, toen naar Waterwijk verhuisd en nu wonen we in de Filmwijk. Overal was het fijn, we hebben overal prettig gewoond.

Ik ben een echte Almeerder. Vanaf de eerste dag was het leuk. Echt waar. Er woonden zo’n achthonderd mensen, toch veel collega’s. We hebben alleen maar leuke herinneringen. Mijn drie kinderen zijn Almere geboren en getogen. In hun paspoort staat nog Rijksdienst IJsselmeerpolders. Ze wonen en werken hier alledrie en inmiddels is er ook een kleinkind. Dat is toch mooi?”

Huwelijksbootje

“Mijn meest bijzondere Almeerse plek is hier vlakbij. De plek waar mijn dochter vorig jaar in het huwelijksbootje stapte. Hierachter stapten ze in het bootje en zijn toen naar de steiger in het Lumièrepark bij het Weerwater gevaren, daar zijn de trouwfoto’s gemaakt. Toen zijn ze het Weerwater overgevaren en bij Haddock getrouwd. Dat vind ik zo leuk, dat ze als echte Almeerse hier in de stad trouwde. Het is ook zo rustig daar in het park. Ik heb er jarenlang dagelijks met de hond gelopen. Dat er 180.000 mensen om je heen wonen, dat merk je helemaal niet.

Een andere prettige plek vind ik de Bachweg, daar heb ik zes jaar lang met heel veel plezier gewerkt. Er staan daar 4 woningen waar verstandelijk gehandicapten wonen en er is een activiteitencentrum.  Ik werk er niet meer, maar ben daar nog wel als vrijwilliger actief. Ach, er zijn zoveel fijne plekken in de stad. Almere is helemaal leuk!”

Reacties