Bram Diemer is directeur van De Watertuin, een school voor speciaal onderwijs. Bram stond aan de wieg van de eerste school voor speciaal onderwijs in Almere, toen nog MLK school geheten. De school stond op een plek die zo afgelegen was, dat er niet eens een echt adres voor bestond. Het gebouw werd twee jaar geleden afgebroken.
-
Mooie plek. Foto: Geert van Wijk
“Ik ben in 1980 in Almere komen werken en er een jaar later komen wonen,” vertelt Bram. “Ik moest een MLK school op poten zetten en helpen bij het realiseren van een LOM school. Er was nog helemaal niets in Almere op dat gebied. De eerste school voor speciaal onderwijs ging op 1 maart 1981 van start en heette De Haven. De naam was een totaal verkeerde keus, want wij zaten met de school vlak achter de haven in wording. Wij werden vaak gebeld door mensen op zoek naar de haven en in de haven werden ze vaak gebeld door mensen op zoek naar de school.”
Het gebouw achter De Hulk
“De Haven had geen echt adres. Wij waren ‘het gebouw achter De Hulk’.” Bram Diemer pakt een vergeelde foto. “Kijk, dit is De Hulk, een kantoorgebouw dat zo heet vanwege dat vreemde ding op het dak, dat heeft te maken met de buurtschipperij op de Zuiderzee. En onze school lag dus daar achter, helemaal in het niets. Het is toentertijd door de ZIJP neergezet, De Meergronden is er in begonnen. Vervolgens heeft de 1e Montessorischool erin gezeten en daarna wij dus, in 1981. We ploegden door het zand van en naar school. De kinderen kwamen min of meer zelfstandig, we konden er niet altijd iemand hebben staan om ze op te halen. Dat zat me nooit lekker, vanwege de busbaan. De bus kwam vaak met hoge snelheid aanrijden. Ik vond het levensgevaarlijk en heb er toen zelfs iemand van de RIJP bij gehaald. Ik krijg nog tranen in mijn ogen van wat die man zei: ‘U moet het zo zien, de bus komt heel mensvriendelijk met een lage snelheid te gast het voetgangersgebied binnen.’ Pure theorie want de praktijk was vreselijk. Er lag een tijd grint op de busbaan en je moest je bergen als de bus langskwam, want het spoot alle kanten op.”
Historie
“Wij zaten dus met school in die kale zandvlakte. In de buurt stond een klein stukje bos, maar daar moest een flatgebouw komen. Wij hebben toen 50 boompjes mogen lenen en die hebben we rond de speelplaats en het gebouw gezet. Midden in de winter hebben we die bomen geplant, in hard bevroren grond. Twee jaar geleden, toen de school afgebroken werd, stonden er dus enorme joekels van bomen omheen. Een paar van onze bomen staan er nog steeds.
Het was een leuke periode. De school toen is een afspiegeling van wat mijn school nu is. De Meergronden zat vlakbij en we hadden daar een hechte samenwerking mee. Het was een plek waar het kind na onze school naartoe kon.”
“Mijn plek is dus een plek die niet meer bestaat. Maar wel een plek met historie. Het gebouw is afgebroken net als alles eromheen. Het is een plek die in het verleden een functie had, in het heden een functie heeft en in de toekomst een functie krijgt. Daarom vind ik het een interessante plek. Er is ontzettend veel veranderd en er gebeurt nog steeds van alles.”
Naar
“Een plek met slechte herinneringen is dus de busbaan. Nog steeds. Die situatie is niet veranderd. Het is een groot goed dat Almere een busbaan heeft, maar dat stukje in het winkelgebied, ik houd mijn hart vast. Ze komen de bocht om, langs De Hulk, je ziet als chauffeur niet wat er aan komt. Dat is voor mij de meest nare plek in Almere.”
-
Lelijke plek. Foto: Geert van Wijk
Reacties
Neil
