Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

Ik mis De Roef nog elke dag

Bob Friedländer (66) is vanaf 1968 actief als persfotograaf en woont sinds 1980 in Almere. Inmiddels is Bob Friedländer Almere’s bekendste fotograaf en BA’er - Bekende Almeerder — pur sang. In 2004 ontving hij de Almere Promotion Award voor de manier waarop hij de stad in beeld brengt.

Bob en zijn vrouw wonen nog steeds aan de Achterwerf. Al bijna dertig jaar lang. De start van zijn loopbaan lag in Amsterdam, waar hij aanvankelijk veel mode fotografeerde. Later werden dat reportages, altijd onderweg. Veel politiek. Later werd sport een specialiteit, iets waar zijn hart ligt. Bob heeft als freelancer voor twintig kranten gewerkt.

Zweet op je voorhoofd

“Vroeger was het een heel gedoe, fotograaf zijn. Ik moest de foto’s maken, ontwikkelen en afdrukken en vervolgens bracht ik ze naar het station. Daar gingen ze in enveloppen waar speciale treinzegels opgingen, de enveloppen gaf ik aan de conducteur en op de plaats van bestemming werden ze weer opgehaald door iemand van de redactie. En àls de foto dan in de krant kwam, wat ik nooit van tevoren wist, kreeg ik betaald. Tegenwoordig heb je het als fotograaf een stuk makkelijker, alles gaat digitaal. Ik heb veel minder kosten dan vroeger, dat is een voordeel. Ik kocht zelf alle spullen voor de DOKA, papier, ontwikkelaar, alles. Het nadeel van het digitale tijdperk is dat het ambachtelijke er af is. Vroeger stond het zweet op je voorhoofd, je wist pas of het een goede foto was als je in de DOKA bezig was. Nu kijk ik op het schermpje of ‘ie goed is en klaar.

Een van mijn mooiste foto’s is van een wielrenner die van een bruggetje gevallen was. Een spannend moment. Maar ik wist niet of ik hem scherp had, of hij goed was. Spanning. Pas in de DOKA zag ik dat het goed was. Die magie is er af. Iedereen kan foto’s maken en publiceert. Veel huis aan huisbladen plaatsen foto’s van amateurs. Een digitale doodsteek voor de beroepsfotograaf. Geld heeft me nooit geïnteresseerd. Als je rijk wilt worden, moet je geen fotograaf worden. Ik fotografeer omdat ik het leuk vind, nog steeds. De beste foto’s maak ik onder stress. Dan ben ik zo alert, dan kijk ik het beste.”

Beetje kijken

Waar actie is, is Bob. Altijd druk, altijd aan het werk. Geen tijd voor prietpraat, want sinds een tijdje ook volop in de opa business en een goede opa zijn, dat vraagt tijd. Zo nu en dan weer even opladen is dus hard nodig. Maar waar?

“Almere binnen rijden over de Hollandse Brug, prachtig. Je komt uit het drukke Amsterdam, rijdt de brug over en er is rust. Nog steeds. Na bijna veertig jaar is dat gevoel niet veranderd. De wolken, het water, de bootjes. Thuis. En ik kom ook regelmatig in het Kromslootpark, daar sta ik dan op zo’n bruggetje te kijken. Naar de vogels, naar het water. Vooral in de winter is dat bijzonder. Almere wordt steeds groter en drukker maar daar is het altijd doodstil. En dat kleine binnenhaventje in Haven. Er is daar zo’n ontspanning. Haven is het voor mij nog steeds. Almere Buiten vind ik niks en het nieuwe stadshart...niks aan, kledingzaak na kledingzaak.”

“Wat ik nog elke dag mis is café De Roef, het eerste café-restaurant in Almere. Iedereen kwam daar, ook mensen als Han Lammers. Niet om het op een zuipen te zetten, maar gewoon gezellig. Er was een gentlemens agreement dat wat daar besproken werd, nooit naar buiten zou komen. Het was echt een huiskamer. Daar is nooit meer iets voor in de plaats gekomen.”

Moeilijk

“Moeilijke plekken in Almere zijn plekken waar iets naars gebeurd is en waar ik dan heen moet voor het werk. Auto’s die met 100 kilometer per uur op elkaar geknald zijn, op de Waterlandseweg bijvoorbeeld. Zo’n plek vergeet ik nooit meer. En dat beeld ook niet. Of op de Oostvaardersdijk. Dat zijn beelden die ik niet meer vergeet.”

Reacties