Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

verhaal: Anouk van Heusden door Connie Franssen

Paarden, wolven en Scooby

Anouk (15) verhuisde met haar ouders en broertje als peutertje van 2 van Hoofddorp naar de Kruidenwijk in Almere. Dieren, daar draait het om in het leven van Anouk. De hond begroet me uitbundig als ze me binnenlaat. Twee katten zitten me vanaf de tafel nieuwsgierig aan te kijken.

“De Stek,” valt Anouk direct met de deur in huis. “Dat is mijn plekje. Het is een kinderboerderij en manege. Daar kom ik heel erg graag. Ik kwam er voor het eerst toen ik drie was. Mijn buurmeisje zei dat ze me mee ging nemen naar een heel leuk plekje. Dat was de Stek. Het is hier vlakbij dus ik kan er makkelijk zelf heen, minimaal een keer per week. De dieren, dat is het leukste. Je mag overal in de hokken bij de dieren. Er zijn paarden, koeien, geiten, kippen, eenden, echt alles! Dieren zijn heel belangrijk voor me. Ik zit op het Groenhorst College, daar hebben we ook veel dieren. In de zomervakantie zijn er veel doodgegaan omdat mensen vergeten waren voor ze te zorgen. Dat was wel heel zielig.”

De Stek is mijn plek

“Toen ik nog heel klein was , wisselde ik vaak van lievelingsdier maar vanaf mijn zevende is mijn lievelingsdier een paard. Wolven zijn ook lievelingsdieren, maar die hebben ze natuurlijk niet op de Stek. Ik weet niet precies hoe het komt dat ik zo van wolven houd. Er zijn wel zeven soorten, wist je dat? Er is een paard waar ik heel erg bevriend mee ben: Scooby. Ik heb hem een half jaar geleden ontmoet. Hij is mijn verzorgpaard. Als ik hem ga verzorgen, krijg ik een kus van hem. De manege is voor kinderen met een handicap, ik heb ook een handicap, een soort autisme. Paardrijden vond ik niet zo leuk daar, dat doe ik in de manege in Haven. Dat is fijn, we maken vaak buitenritten in het bos. Maar Scooby verzorgen, dat is het leukste. Ik poets hem van top tot teen, hij is lief. Hij herkent me ook. Ik hoef hem maar te roepen en dan komt hij. Het is een Fjord, zandkleurig en een beetje dikkig. In Haven heb ik ook een lievelingspaard, daar heb ik hetzelfde soort vriendschap mee. Dat paard heet Bailey. De Stek is in de winter dicht geweest omdat ze aan het verbouwen waren. Ik ging steeds kijken wanneer ze weer open waren. Toen heb ik het echt gemist. De Stek is echt mijn plek!”

Reacties