verhaal:
Almeerse tuin
Een sonnet
't Is pas oktober, maar het heeft gevroren.
Het gras dat ik nog maaien zou is wit,
wat ik mijn moestuin noem moet omgespit
voordat de echte winter wordt geboren.
De handschoenen bij Hans Textiel zijn op,
al ligt er op het fietspad één, verloren.
Ik draag vandaag dus maar de oude, horend
bij mijn oude jas. Ik pak de schop
en vel de resten van de mais. Er zit
nog hier en daar een bietje en wat prei.
Alles gaat weg: ik wil een schone lei.
Komende lente maak ik nieuwe voren.
Na vijftien jaar Almere weet ik dit:
het kan, hoewel het soms wat tegenzit.
Reacties
Neil
