Thuis in Almere
Hoe maak je je een nieuwe stad eigen en wanneer voel je je er thuis? Een overpeinzing.
"Ik woon nu zeventien jaar in Almere, maar pas de laatste drie jaar heb ik het echt naar mijn zin." Een flard van een gesprek dat ik opvang terwijl ik in het centrum van Almere-Stad loop. Ik moet mezelf bedwingen om niet om te keren en het groepje vrouwen achterna te gaan en te horen hoe dat kan. Aan de andere kant is het ook niet nodig om dat te doen, want ik weet het uit ervaring...
Wanneer kun je zeggen dat je in een stad leeft en niet alleen maar woont? Als je een heleboel kennissen hebt, vrienden zelfs, als je op een leuke club zit in het buurthuis, als je kinderen er geboren worden en opgroeien en je ouders graag komen logeren omdat het er zo lekker rustig is? Als je op haar kunt schelden en haar toch met vuur verdedigt wanneer zij wordt aangevallen, als je vergeten bent wanneer je voor het laatst hebt gedacht: ik wil hier weg! Als de tuin een paradijsje aan het worden is (alleen die ellendige katten!) en je je balkon in de Bijlmer voor geen goud meer terug zou willen? Als je kinderen op kamers willen in Almere omdat ze er kunnen studeren? Als je er ineens al meer dan twintig jaar woont, als de buren een Sarah of Abraham voor de deur zetten? Als het zanggroepje dat je hebt opgericht is uitgegroeid tot een koor dat in de wijde omtrek concerten geeft? Als je zo langzaamaan gaat nadenken over de VUT?
Ik denk dat de ultieme bevestiging voor de stad Almere is, dat je er begraven wilt worden.
Reacties
