Ver, nieuw, saai?
Wonen vlakbij de Oostvaardersplassen: hoezo is Almere saai en nieuw?
Heel lang vonden de meeste mensen die we uitnodigden het een beetje vervelend om naar Almere te ‘moeten’ komen. Almere was zo ver, nieuw, saai, kaal en had geen tastbare geschiedenis. De natuur was maar ‘nep’ en te netjes. Er waren geen oude dikke bomen.
Toch genieten wij intussen dagelijks van veel groen en water, van koekoek en kikkers.
Sinds drie jaar wonen we dicht bij de Oostvaardersplassen. We fietsen de Molenbuurt uit en binnen vijf minuten zijn we er.In februari kwam een vriendin uit Nijmegen op bezoek. Met haar fietsten we in de storm naar de dijk, leunden op de wind zonder om te vallen. Een bootje dat steeds leek om te klappen kwam telkens weer overeind. In de Oostvaardersplassen verscheen een prachtige dubbele regenboog. “Mooier, completer kan ik me niet voorstellen," schreef onze vriendin een paar weken later.
Eind maart kwamen we er met bezoek uit Duitsland. Slalommend over het fietspad, want er staken tienduizenden slakjes over. Er stonden paarden en runderen te grazen.
Afgelopen weekend hadden we bezoek van familie uit de buurt van Arnhem. Nadat we lekker buiten hadden gegeten, fietsten we samen naar de Oostvaardersplassen. Via het natuurgebied kwamen we op de vernieuwde dijk terecht. Bootjes en schepen op het water. We fietsten op nieuwe paden naar het gemaal, de Trekvogel en de Lepelaarsplassen, waar veel aalscholvers zaten. Eendjes ploegden door de pluizen van de populieren heen. Langs de rand van de Noorderplassen en de Waterwijk en dwars door de Bouwmeesterbuurt gingen we terug naar ons houten huis in de Molenbuurt. Daags erop een mailtje; “We voelden ons echt buiten in Almere. Prachtige natuur en een weidse blik…"
Reacties
