Asiel in Almere
Het asielzoekerscentrum naast het Fanny-Blankers-Koen sportpark — nu al bijna weer gesloten — kwam er na enig protest. Al snel verschenen de eerste vluchtelingetjes op basisschool ‘De Manse’ in de Bouwmeesterbuurt.
-
Het centrum is inmiddels gesloten
Kinderen die de Nederlandse taal goed beheersten mochten namelijk naar een gewone basisschool buiten het AZC.
Ik draaide toen mee in de overblijf en zag op een dag twee nieuwe zusjes nog een beetje verlegen aan de tafeltjes zitten met opgerold Arabisch brood in de trommeltjes. Ik stapte op ze af en vroeg waar zij vandaan kwamen. “Uit Syrië,” was het antwoord. Ze bleken Syrische christenen te zijn. Bij het buitenspelen keken ze naar de andere kinderen die aan het knikkeren waren. Zelf hadden zij geen knikkers om mee te doen. We maakten af en toe een praatje. Vlak voor Pasen gaf ik ze in de plaats van eitjes ieder een zakje knikkers en hun moeder bedankte mij vriendelijk. Een tijdje later kwam ik haar weer tegen bij de Lidl op het Globeplein. “Mevrouw, kom koffie drinken!” nodigde zij mij uit. Een paar dagen later ging ik voor het eerst met mijn kinderen op bezoek in het AZC. Het Syrische gezin zat toen nog in de moeilijke periode van wachten, angst en spanning. Gelukkig mochten zij uiteindelijk blijven en een nieuw leven op gaan bouwen in Almere.
Zomer 2005. We zijn inmiddels vijf jaar verder en nog steeds vrienden. We zien elkaar nog elke week en hebben al veel van elkaar geleerd.
Reacties
