"Ik ben zo blij met m’n huissie," verzucht mevrouw Hoekstra terwijl ze plaatsneemt aan de keukentafel. Het huissie, dat is een huurhuis in de Regenboogbuurt met uitzicht op de Paarlemoervijver. We hebben 31 jaar in Tuindorp Oostzaan gewoond, in een houten poppenhuisje, je kon er je kont niet keren, zo klein. Wij waren er gewend aan. Kijk, we zijn allemaal nogal grofgebouwd dus ik had altijd blauwe plekken omdat ik overal tegenaan botste. Maar we hebben er heerlijk gewoond. De kinderen sliepen op de overloop. Ik was niks gewend, ook als kind niet. Ik groeide op in de Pijp, in de Govert Flinck. Piepklein met een groot gezin. Tuindorp was een paradijsje voor me."
"In dit huis wonen we nu 11 jaar, mijn man en ik. We waren de eerste bewoners. Het was wel erg hoor, hier in het begin. Er was niets, alleen maar modder en zand. De verhuiswagen kon niet eens voor rijden! Alles moest lopend. Ik heb de eerste maand huur teruggekregen. Het ergste was, boven woonde nog niemand. De waterleiding is toen gesprongen omdat natuurlijk niemand de kraan had afgesloten, het water stroomde hier overal. Vreselijk, wat een ravage. Toen had ik spijt dat ik verhuisd was. Bovendien kregen we toen een muizenplaag. Ik had in Tuindorp Oostzaan in 31 jaar geen muis gezien en hier: overal veldmuisjes. Ze vraten zelfs de etiketten van de colaflessen. Het was gelukkig eenmalig. Alles opgevreten. Vreselijk. Wat had ik een spijt."
Niet zeuren
"Mijn dochters wonen hier. En ik heb een zoon in Ierland. Tuindorp werd gerenoveerd en we moesten ons huisje uit. We konden wel terug maar de huur werd verdubbeld, toen zijn we hiernaartoe gedaan. Mijn dochter heeft het allemaal geregeld, ik hoefde niet zo nodig. Die meiden hingen de hele dag aan de telefoon ‘kom nou naar Almere’. Zij heeft ook getekend voor deze woning, toen moesten we wel. Binnen 14 dagen was het geregeld. Ik had het zo benauwd, nachtmerries heb ik ervan gehad, eerlijk waar. Maar toen we hier eenmaal zaten…heerlijk vond ik het. Ik was er meteen weg van. Wat een ruimte. Een fijne bijkeuken waar ik mijn scootmobiel kan zetten en mijn keukenvoorraad kwijt kan. Nooit heimwee gehad. Mijn man wel. Vreselijk. Die heeft zes jaar lang heel erg heimwee gehad. Toen heb ik gezegd: ‘en nou uitscheien met dat gezeur. Doe er anders wat aan.’ Hij heeft het er nooit meer over gehad. Ik was heus wel mee terug gegaan maar hij onderneemt niets en ik hoef echt niet meer terug."
Iedereen werkt
"Ik ben Jehova’s Getuige. We kregen enorm veel hulp met verhuizen en de vloer leggen. We konden er zo instappen. Ik was meteen gewend, ik heb een makkelijk karakter. Wat buren betreft is het heel raar. Iedereen werkt. Ze vertrekken ’s ochtends en komen er ’s avonds weer in. Iedereen kent me. Dat wel. Komt ook doordat ik overal predik. Maar echt contact, nee. We komen niet bij elkaar op de koffie. Maar dat komt ook, we hebben onze geloofsgenoten en daar doen we veel mee. Maar het ligt me sowieso niet dat bij elkaar op de koffie komen. Dat deed ik in Tuindorp ook niet. Sinds een paar jaar ben ik invalide, ik maak elke dag wel een ritje met m’n scootmobiel dus ik ken de wijk wel goed."
Reacties
