Licht en vrij
Als kind deelde ik met mijn twee zusjes één kinderkamer onder het dak, met schuine muren en erg veel hoekjes.
En dan hadden de poppen ook nog eens hun eigen kamertje in ons kamertje. En de hamster. En de parkiet. Er zat een piepklein hokje naast. Daar wilde ik het liefst mijn eigen nestje bouwen. Ik zag het al helemaal voor me: een matras op de grond en plaatjes die ik uit tijdschriften zou knippen. Maar ja, je kon er niet eens in staan en dus mocht het niet. Toen kwam de kostschool en toen de studentenflat en de tijd van het samenwonen. Uiteindelijk heb ik in de 41 jaar voordat ik met Ivo en de kinderen hier op de Poldermolenweg kwam wonen, hooguit drie of vier jaar een eigen kamer gehad. Niet zo erg, maar ik miste iets.
En toen vonden we ons huidige huis. Het is van hout en heeft vier slaapkamers. Met twee kinderen betekent dit: ruimte. En wat een bijzondere ruimte! De vorige eigenaar van dit huis, de kunstenaar en docent Leo den Breejen, heeft namelijk op de voormalige garage ook nog een atelier gemaakt. Met een heerlijke lichtkoepel. Het is er licht en mooi en vredig.
Een paar jaar geleden ben ik tekenlessen met pastelkrijt gaan volgen en binnenkort ga ik mijn werk zelfs een maandje tentoonstellen in het gemeentehuis. Om de week komen twee vriendinnen bij mij tekenen en bijpraten. Dan schijnt de zon naar binnen of er vallen dikke regendruppels op het dak. En altijd is er voldoende licht. In de zomer kun je er tot laat in de avond zonder lamp blijven lezen. Je ziet alleen de hemel en de ‘geheime tuin’, groen omhuld en stil. Door de warmte van het pastel en het natuurlijke licht ging er een hele kleurenwereld voor me open. Ik ben anders gaan kijken: Een klein detail kan alles veranderen. Eén enkel helder streepje of stippeltje op de juiste plaats wekt een dood plaatje tot leven.
Het licht maakt dat ik me licht en vrij ga voelen, een detail dat meer kleur geeft aan mijn leven.
Reacties
Neil
