Dagje Almere
Zaterdag, 12mei 2007. Het weer was erg gevarieerd en deze dag beloofde ook alles behalve saai te worden, al wisten we nog niet wat ons allemaal te wachten stond daar in het centrum van het groeiende Almere.
Met mijn man Ivo reed ik naar het huis van mijn vriendin Marly en samen vertrokken we naar Stedenwijk. Daar is in een klein buurtgebouwtje aan het water de Vrije Peuterspeelzaal Christoffeltje gevestigd. Marly is er peuterleidster en heeft nog drie (vroegere) leidsters opgetrommeld voor een interview, zodat ik uit eerste hand kan horen hoe 25 jaar geleden deze bijzondere, warme speelzaal is begonnen, en hoe het hem al die jaren is vergaan. Het was een heel gezellig gesprek bij koffie, thee en koekjes en met de belofte om het verhaal een plek te geven in ‘het Geheugen’ vertrokken we naar de stad.
Ik haastte me naar het Stadsarchief, waar de redactieleden en verhalenverzamelaars van het Geheugen van Almere verzameld waren, en viel meteen met m’n neus in de boter. Ze waren al een tijdje bezig en hadden mooie, persoonlijke en aandoenlijke verhalen geschreven met als thema ‘Wonen’. Die gingen ze nu voorlezen. Bij het weggaan hoorde ik Connie nog net zeggen dat ze op weg was naar boekhandel De Ark, waar zij een interview ging houden met een Iraanse schrijfster. “Daar wil ik ook bij zijn!", riep ik.
Maar eerst wilde ik nog naar de Open Dag van De Kunstlinie. Daar speelden het Almeers Jeugd Symfonie Orkest (AJSO), het Junior Orkest en de Brass Band de Ouverture 1812 van Tsjaikovski, met indrukwekkende thema’s uit orthodoxe gezangen en de Marseillaise. Tegen het einde werden we verrast door echte kanonschoten uit Gronings geschut. In een lesruimte achterin gaf Dana, dochter van vrienden, nog een klein en fijn klarinetconcertje, en daarna gingen Ivo en ik naar De Ark.
We luisterden naar het aangrijpende verhaal van Mani Amiri, die met man en twee kleine kinderen tijdens de oorlog tussen Irak en Iran naar Nederland moest vluchten. Zij woont nu in België en is behalve Iraanse ook Almeerse. Hier heeft zij lang gewoond, als stadswacht gewerkt en haar kinderen grootgebracht. Nu groeien haar kleinkinderen hier op. Haar boek dat ik terplekke ging aanschaffen, signeerde zij prachtig in het Nederlands en Farsi. Blij en diep onder de indruk reden we naar huis.
Onze kinderen waren er niet, ze hadden van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog snel de moederdagcadeautjes in te slaan. Toen ze thuiskwamen konden ze niet meer wachten, en bedolven mij onder de presentjes. En ik? Ik had de hele dag feest!
Reacties
