Allereerste bewoners Almere Buiten

Toen Almere Buiten nog een lege vlakte was stond hier een grijze Romneyloods, omringd door een windsingel van populieren. De RIJP bewaarde er het landbouwmateriaal voor de omliggende akkers.

In 1982 besloten Hans van Dordt, projectleider, en het team dat zich met de voorbereiding van de nieuwe kern bezighield, tot een gezamenlijke overnachting in Almere Buiten (1): Ze wilden niet wachten tot de minister, Nelie Smit Kroes, daar in 1984 de eerste sleutel zou uitreiken. Nee, zij vonden dat ze zelf de eerste bewoners moesten zijn, en dat ben je pas als je ergens geslapen hebt.

De meesten hadden eerder samengewerkt in het team van Almere Haven. Op zaterdag 4 september van dat jaar zetten ongeveer vijfentwintig mensen hun tenten op rond de Romneyloods, de enige plaats in de wijde omgeving waar een wc was en stromend water. Het was een bont gezelschap mannen, vrouwen en kinderen, want wij beschouwden onszelf in die tijd nog niet als ambtenaren. Bij de gemeente vormt de klok van vijf uur tegenwoordig een cesuur tussen het werkend- en het privéleven. Als de collega´s van SO eens op excursie naar het buitenland gaan mogen de partners ook vooral niet mee, "want die willen er maar gaan winkelen".

Die scheiding bestond toen niet, en wanneer een enkele leidinggevende dat al probeerde, werd dat massaal gesaboteerd. Je ging gewoon op het werk en daarbuiten met elkaar om. Wie er precies allemaal meededen is nauwelijks meer te achterhalen, naast Hans van Dordt waren Jan Frans en Els De Hartog er, Wout en Marijke Dijkstra, Kees Bergonje, Feiko Gerretsen en een collega van hem die met een hele grote pan chili con carne aankwam, Maarten en Yvonne van Oijen met de kinderen, Paul en Maaike van Kreel en nog vele anderen. Thijs Gerretsen kwam stoer op de fiets. Behalve kampeeruitrusting had hij ook zijn viool meegenomen. Daarop speelde hij tot laat in de avond Bach en Telemann.

Het was pikdonker. Een nachtwandeling kon niet in verband met drijfzand of verdwalen. Maar rond het kampvuur was het in deze mooie zomernacht wel uit te houden met lekker eten en veel drank. Hoog laaiden de vlammen op en pas diep in de nacht is het in dat gedenkwaardige kampje weer stil geworden.

Een jaar later werd de Romneyloods in gebruik genomen als voorlichtingscentrum voor nieuwe bewoners. De woonmarkt hier was zelfs op de zondagen open en hele families togen naar het niemandsland. Er was een wipkip voor de kinderen en koffie voor de ouders en dat werkte: hoewel het nog steeds een zandvlakte was wilden plotseling meer mensen in Buiten wonen dan in Stad.

Nu is de loods weg, het kampje vergeten en de locatie temidden van de huizenzee bijna onvindbaar. Wie die plek tegenwoordig opzoekt op google earth ziet er een klein schooltje liggen. Dat noodschooltje was destijds nog haast in een park terecht gekomen. Gerrit Eenkhoorn heeft de wethouder van onderwijs er toen van weten te overtuigen dat het beter op deze plek gebouwd kon worden bij de Polderdreef. Op de plaats van de afgebroken Romneyloods was toen alleen nog een open ruimte die met verwilderd groen en achtergelaten winkelwagens dreigde te verrommelen.

De luchtfoto´s van google earth zijn een paar jaar geleden gemaakt en ook het schooltje is nu alweer verdwenen. Misschien moesten we deze plek voortaan maar leeg houden, met een klein monumentje voor die allereerste bewoners.

1. De verhalen voor dit bericht zijn afkomstig van Jan Frans De Hartog, Thijs Gerretsen, Marijke Dijkstra, en Gerrit Eenkhhoorn

Niets hieruit mag gebruikt worden zonder schriftelijke toestemming vooraf van de auteur