Dood, of toch niet?

Ik raak in paniek en begin onregelmatig te ademen, wat is er gebeurd? Ik wil naar huis en begin te rennen op mijn blote voeten, welke kant moet ik op?Waar ben ik? Ik herken het niet...Mijn haar plakt aan mijn gezicht vast, mascara prikt in mijn ogen zodat ik haast niet kan zien waar ik ren.

Dan hoor ik wat achter me, een geluid....... voetstappen, daar lijkt het op! Al rennend kijk ik achterom maar zie niemand,
het is schemerig en het word nu heel gauw donker. Als ik harder begin te rennen is het net of ik achteruit ga, ik kom niet van dezelfde plaats af, ik ren de benen uit mijn lichaam maar kom niet vooruit.

Ik begin te huilen, ben bang, waar is iedereen? Weer hoor ik voetstappen, waar komt het weg? Wie is daar...... roep ik,
ik tuur door mijn prikkende ogen om te kijken of ik iets zie maar het is te donker.

Opeens voel ik een hand langs mijn schouders gaan, mijn hart bonkt als een gek in mn keel en ik word gek: Ik gil de longen uit mijn lijf, iemand houd mij vast en ik probeer me los te rukken, doodsbang ben ik! Ik voel hoe een koud mes mn buik open snijd en het warme bloed stroomt langs mn benen,
ik verga van de pijn, ik gil en huil maar er komt geen geluid meer uit mijn keel, niemand hoort mij. Wat gebeurd er? ik schreeuw huilend om genade maar weer voel ik het koude vlijmscherpe mes, het gaat met een snelle beweging langs mijn hals...

Ik word duizelig en de energie om te overleven vloeit uit mijn lichaam weg.
Ik voel de kracht van de halsslagader minder worden, het laatste beetje bloed word mijn lichaam uitgepompt, ik geef me over...het is gedaan. Een kalmte en rust overheerst mijn lichaam, mijn geest is uitgevochten.
Ik ben zo vreselijk moe en sluit mijn ogen................. en word badend in het zweet wakker!

In mijn eigen warme bedje, in mijn veilige huis!