1974: Almere bestaat
We schrijven 1970. Amsterdam zindert. In de binnenstad en op de grachtengordel werd begonnen met grootschalig renovatie van woningen. Projectontwikkelaars sloegen hun slag, krakers vochten om iedere meter.
De geschiedenis van Almere, deel 2.
Turkse en Marokkaanse mannen werden als gastarbeider naar Nederland gehaald en haalden op hun beurt weer hun gezinnen hier naar toe. De kinderen geboren in de naoorlogse geboortegolf werden volwassen en wilden wonen. Amsterdam barst uit z’n voegen. En dan komt de Rijksdienst IJsselmeerpolders eind 1970 met een rapport. In ‘Verkenningen voor de ontwikkelingen van de nieuwe stad Almere in Flevoland’ wordt een beeld geschetst van een stad. Een nieuwe stad in het maar net opgedroogde Zuidelijk Flevoland. Een stad waar iedere bewoner een huis met een tuintje moet krijgen. Een stad die moet gaan bestaan uit meerdere kernen en die in zo’n dertig jaar plaats moet bieden aan 200.000 mensen. Dr. ir. W.M. Otto, directeur Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders, stelt in 1970 terloops de naam ‘Almere’ voor. Aelmere (‘groot meer’) was de middeleeuwse benaming van de latere Zuiderzee. En zo kreeg de gloednieuwe stad wortels in een ver verleden.
Bijna niemand gelooft dat zo’n stad werkelijkheid kan worden.
Niemand? In de polder houdt een klein clubje dapper stand. Planologen, stedenbouwkundigen, sociologen en architecten vinden elkaar in het Projektburo. Het Projektburo werd de motor die Almere op de kaart moest gaan zetten. Er werd gepraat, er werd nog meer gepraat. De stapels nota’s, rapporten, berekeningen, tekeningen groeiden uit tot een berg in het vlakke land. Niet voor niets.
Het werd nooit meer stil in de polder
Prinsjesdag 1974. Op 14 september klonken de historische koninklijke woorden: “In 1975 zal volgens plan de bouw beginnen van de eerste woningen in de nieuwe stad Almere."
Almere bestaat.
Niet veel later verscheurt een nieuw geluid de stilte van de lege polder. Een geluid dat tot op de dag van vandaag vertrouwd is voor alle Almeerders. Dat van heistellingen. Er wordt gestart met het bouwen van een PTT centrale. En toen begon het echte werk: Almere Haven. De eerste stadskern, goed voor 20.000 woningen. Vanaf dat moment was het nooit meer stil in de polder. En in het oude Amsterdam? Daar werd het onrustig. Veel gezinnen, samengepakt op kleine etages zonder fatsoenlijk sanitair, lezen de eerste berichten over die nieuwe stad op een steenworp afstand en vragen zich af. Gaan we of gaan we niet? Verlaten we de vertrouwde buurt voor een nieuw bestaan in een kale, zanderige vlakte?
Reacties
