Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

De vreugde van de vrijheid

1991 - 2005

Mardjan Seighali vluchtte veertien jaar geleden met haar kinderen vanuit Iran naar Nederland. “Democratie is als een kostbare parel,"zegt ze zelf. Over vrijheid en gevangenschap, tirannie en democratie.

Het feit dat Mardjan een politiek vluchteling is, heeft haar gevormd tot wat ze nu is: een betrokken Nederlandse, zich buitengewoon sterk bewust van de kostbaarheid van onze democratie: Mardjan is gemeenteraadslid voor de PvdA Almere.

“We zijn sinds 1991 in Nederland. Mijn man en ik waren altijd al politiek actief, maar toen de ayatollahs in Iran aan de macht kwamen werd de situatie onhoudbaar. Mijn man is vanwege zijn politieke betrokkenheid vervolgd en gevlucht en ik ben een aantal keren opgepakt. Uiteindelijk besloot ik met onze kinderen van twee en vijf te vluchten. We hebben met behulp van mensensmokkelaars verschillende pogingen gedaan weg te komen. In ’91 lukte het. Na een lange tocht werden we uiteindelijk op het station in Breda afgezet. Zittend op een bankje begon het tot me door te dringen: ik ben er, we zijn vrij. Met mijn voeten schoof ik over de grond om de aarde echt te voelen, de vrijheid te voelen. Dat besef is nooit meer weggegaan. Het is mijn lot en mijn geluk dat ik hier nu ben.Als politiek vluchteling heb je extra bagage die je nooit meer weg kan zetten. Vrijheid is niet vanzelfsprekend. Mensen moeten beseffen hoe kostbaar het is; in mijn land hebben miljoenen ervoor gebloed.
Enerzijds kijk ik daardoor naar de pracht van de democratie, alsof ik een bijzondere parel gevonden heb die ik nooit meer kwijt wil. Anderzijds kijk ik met verbazing naar hoe rommelig er met die democratie wordt omgesprongen. Voor mij een reden me in te zetten voor Almere, voor de democratie.

Reacties