De Plakbandbende
Een verhaal over een angstig kind dat ervaart dat angst niet altijd terecht hoeft te zijn.
Toen ik een jaar of 11 was, was ik de jongste van de buurt. Alle andere kinderen waren al een paar jaar ouder en zoveel groter dan dat ik was. Zij voetbalden veel samen en ik zocht mijn heil meer in leeftijdsgenoten verder de buurt in. De Bosgouw waar ook mijn school zich toentertijd bevond was een wandeling van 5 minuten en deze had mij nog nooit beangstigd op wat voor manier dan ook. Maar toen op een gure herfstdag in november was ik op weg naar mijn maatjes en toen stonden halverwege de groep oudere jongens uit mijn eigen straat. Ik was bang, zij wisten waar ik woonde. Zij zaten daar met vuur te spelen en voor mijn gevoel kon ik er met geen mogelijkheid ongezien langs. Elke dag werd mijn wandeling naar de Bosgouw halverwege onderbroken door deze grote groep jongens, en elke dag liep ik weer naïef tot dat punt. Typerend voor de jongens was dat zij nooit zonder plakband waren, ze hadden altijd witte tape rond hun vingers en plakten het o.a. op de omringende struiken. Na een paar maanden toen het ’s avonds weer langer licht was kwam ik de jongens weer tegen, maar besloot er dit keer gewoon langs te lopen. Ik had al mijn moed bij elkaar gespaard om dit daadwerkelijk te gaan doen en tot mijn grote verbazing bleek dat alle angst voor niks was geweest. Het gebruik van plakband was enkel om de ‘saamhorigheid’ ten toon te stellen aan de buitenwereld, het vuur was gewoon voor de warmte en ze zaten met elkaar te praten over van alles en nog wat. Ik bedacht me toen goed wat mijn opa altijd tegen mij heeft gezegd: “niet alles is wat het in eerste instantie lijkt”
Reacties
