Monsters
Het is zomer 1968 en het is bloedheet. Een gezin is op vakantie in Polen, gelukkig in een streek met mooie heldere meertjes.
Op een dag parkeren ze hun auto met DDR kenteken vlak bij een strandje. De meisjes van zeven, zes en drie jaar oud rennen meteen naar een klimrek toe en worden door Poolse padvindertjes begroet met "Chail Chitler! Adolf Chitler!"
Verschrikt rennen de drie meisjes naar het strand en pakken de grote zwarte autoband die dienst doet als zwemhulp. Het oudste meisje kan als enige al een beetje zwemmen en daar is ze trots op. Samen met haar zusje van zes gaat ze heerlijk poedelen in het warme water en zo komen ze op steeds diepere plekjes terecht. Plotseling verdwijnt de oudste in een diep gat. Ze probeert uit alle macht boven water te komen en roept om hulp. Maar mama hoort haar niet en papa is even de auto redden voor de padvindertjes. Bij het jongere zusje slaat de paniek toe. Ze pakt de zwemband en gaat ervandoor.
De oudste blijft moederziel alleen in het diepe achter. Harige waterplanten draaien om haar benen heen. Als de slijmerige armen van zeemonsters gaan ze haar naar beneden trekken. Help! Wanhopig probeert zij zich ervan te bevrijden en komt spartelend weer boven, happend naar lucht. Op het strand ziet ze een man zijn broek uittrekken. Hij kijkt naar haar, maar ze is al weer verdwenen. Als ze weer boven komt, trekt hij zijn hemd uit. Van beneden grijpen de monsterarmen haar vast. De volgende keer trekt de man zijn schoenen uit. Ze wil zwaaien, maar het lukt niet echt. Het water loopt bij haar naar binnen en ze voelt zich rustig worden.
Ineens pakt een sterke mannenhand haar slappe kinderhandje vast. Ze wordt in één keer omhooggetrokken en naar het strand gesleept. De Poolse man houdt haar op de kop en klopt op haar rug. Ze voelt het water naar buiten stromen. De man brengt haar naar mama toe. "ProszÄ™ pani!" zegt hij (alstublieft mevrouw). “Danke," antwoordt mama en kijkt hem vragend aan, maar hij draait zich om en loopt weg.
Nu nog, bijna 40 jaar later, komt het griezelige gevoel van grijpgrage monsters wel eens terug, bijvoorbeeld als ik in de Noorderplassen zwem. Want je begrijpt natuurlijk dat Ãk dat meisje ben van toen.
Reacties (1)
Reacties (1)
Verhalenwedstrijd
Dit verhaal doet mee in de 'enge verhalen wedstrijd'. Ook meedoen? Mail je verhaal naar
eng@geheugenvanalmere.nl