Hoe een Zeeuw de Almeerse troubadour werd

Dansen in openbare gelegenheden was onder zijn bewind verboden net als kamperen op gemeentegrond. In dat verstikkende contrast van zwarte kousen en de van verre horizonten zingende zee groeide Henk Kruit op. Hij werd een man van de wereld en vooral werd hij een prominent Almeerder.
Henk volgde Arti Imfa, een bedrijf in projectmeubilair, naar de nieuwe stad in Zuidelijk Flevoland. Dat projectmeubilair kon hem slechts matig boeien. Zijn passie was de muziek. Hij had in Zeeuws Vlaanderen een reputatie opgebouwd als zanger/gitarist/pianist/liedjesschrijver. Daar trad hij op onder de naam Hank Gunpowder. In Almere maakte hij als ‘Zeeuwse troubadour’ al gauw indruk op zijn mede-pioniers. Zijn verbluffende imitatie van Vader Abraham, inclusief — echte — baard, deed menigeen veronderstellen naar een optreden van de echte Pierre Kartner te kijken.
Toen hij medio 2003 overleed, stond hij bekend als ‘Almeerse troubadour’, want hij was weliswaar nog steeds Zeeuw, maar in de loop der jaren een volbloed Almeerder geworden.

Muzikaal natuurtalent
Nooit eerder heb ik iemand meegemaakt die zo gemakkelijk, ja haast achteloos, liedjes schreef en componeerde. Als hij er even voor ging zitten, schudde hij het ene na het andere nummer uit zijn mouw. De muziek onthield hij gewoon, want Henk was het notenschrift niet machtig. Maar spelen dat-ie kon! Een muzikaal natuurtalent waar geen CKV-docent aan te pas was gekomen. Hij had zichzelf pianospelen geleerd met als uitgangspunt de zwarte toetsen, zo vertrouwde hij mij eens toe. En ook de gitaar had hij op eigen houtje onder de knie gekregen.
Het eerste wat Henk Kruit na de verhuizing naar Almere deed, was een cabaretgroep oprichten. Het Almere Cabaret oefende elke week in de Schoolwerfwoning van Henk en Katrien. Daar hing een groot naambord (Henk hield er niet van zich al te bescheiden op te stellen) waarop de voornamen van het echtpaar prijkten met de uitnodigende mededeling: “De koffie is klaar". Het is, zo heb ik mij laten vertellen, meer dan eens voorgekomen dat wildvreemde mensen aanbelden in de veronderstelling met een of andere horecagelegenheid van doen te hebben. Die luitjes werden steevast op een bakje leut onthaald. Almere was in die beginperiode een toeristische attractie, dus het kon behoorlijk aanlopen.
Het Almere Cabaret werd in korte tijd een begrip in het Almere van de pioniers. Henk schreef alle teksten en de muziek en mede door zijn aanstekelijke enthousiasme stegen de overige leden van de groep naar een niveau dat zij zelf voor onmogelijk hadden gehouden.

Wit keeshondje
Bij de firma in projectmeubilair voelde Henk zich steeds minder op zijn gemak. De eigenaar was een nogal zelfingenomen man, die zijn welgesteldheid graag liet blijken door, trekkend aan een interessante pijp, in café-restaurant De Roef tijdens het bitteruurtje een aquavit te bestellen met de iets te luid georeerde instructie dat die dan wel in een bevroren glaasje moest worden geserveerd. Aangezien De Almare, nieuwsblad van Almere, aan redactionele uitbreiding toe was, kon Henk een baan worden aangeboden die beter bij zijn onuitputtelijke creativiteit paste. Zonder dat er een school voor de journalistiek aan te pas kwam, werd hij van de ene op de andere dag journalist. Dat kon nog in die tijd.
Henk Kruit was een bijzonder geestige man. Hij was ad rem, zoals die keer op een camping in Wallonië. We stonden in de toiletruimte en zagen door de open onderkant van een wc-deur de gerimpelde benen van een oude man. Tussen die onderdanen zat een wit keeshondje. “Dat is handig", zei Henk. “Voor als er geen toiletpapier is". Sindsdien heb ik niet meer met onbevangen blik naar witte keeshondjes kunnen kijken.
Henk Kruit was ook een meester in het vertellen van verhalen waarin feiten en fictie vrolijk door elkaar dartelden. Hij kon dan olijk knipogen naar de werkelijkheid, want waar het om ging was dat het verhaal de toehoorders amuseerde.

Nuttige combinatie
Zo is Henk Kruit in Almere legendarisch geworden. Als veelzijdig muzikant/organisator van culturele evenementen en als kleurrijk journalist. Een nuttige combinatie, want met de pr van zijn geesteskindjes zat het over het algemeen wel goed. Hij was de oprichter van de Stichting Almeriaantje en jarenlang de drijvende kracht achter het muziekfestival ‘Jazz below the sea’.
Helaas tobde Henk Kruit al die jaren met zijn gezondheid. Zijn hart was groot, maar niet ijzersterk. Hij doorstond verscheidene hartinfarcten en hij deed dat met een benijdenswaardige levensvreugde. De manier waarop Henk Kruit afscheid van het leven nam, was geheel in stijl. Hij trad op in het voormalige Grand Café De Villa in Almere Haven, toen hij door een hartinfarct getroffen werd die hem fataal zou worden. Hij overleed in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam. Maar de herinnering aan een Zeeuw die de Almeerse troubadour werd, is nog altijd springlevend. En zijn liedjes leven voort, zoniet op de cd die hij uitbracht dan in het geheugen van degenen die hem hebben gekend.