Wat een rijkdom!
Mijn man en ik lieten ons inschrijven in een houten gebouw bij het IJsselmeer, waar nu de Hollandse Brug ligt. Ik meen in juni 1975.
Wij reden altijd al door de opgespoten polder langs het IJsselmeer. Als hier Almere kwam, wilden wij hier heel graag wonen na 38 jaar Amsterdam. Wij maakten allerlei plannen voor ons nieuwe huis en de omgeving.
Het eerste gebouw dat in Almere verscheen was de Hulk. Een groot kantoor dat iedere week hoger werd. Daarna kwam pas de bouw van de Schoolwerf. Toen de eerste bewoners in november de sleutels kregen, was er al wel een Jac Hermans. Daar gingen wij toen ook al vanuit Amsterdam wekelijks onze boodschappen halen. Dan voelden wij ons al een beetje Almeerder. Ook kwamen er houten noodwinkels, onder andere van Jan Nagel waar je kleed en gordijnen kon bestellen.
Eindelijk na lang wachten kregen we bericht dat we naar Almere konden verhuizen. We waren dolblij want we hadden bijna in een houten barak op de Zeeburgerdijk gezeten. Omdat onze woning erg was verzakt, moesten wij er uit. Toen wij op 17 mei de sleutel van onze woning konden halen in de Hulk waren wij al vroeg aanwezig. Wij maakten kennis met gezinnen met kleine kinderen en wat ouderen. De mensen waren allemaal blij dat ze een mooi huis met een tuintje kregen. We gingen meten onze woning bekijken. Heel mooi en groot en de telefoon was ook al aanwezig. Wat een rijkdom, ik ging meteen bellen. Wij bleven niet meteen, want alles moest nog aangekleed worden. Maar de meeste mensen deden het wel.
Toen wij op 28 mei aankwamen, waren de meeste straten al aangelegd en kon de verhuiswagen van Saan voor de deur rijden. Ik herinner mij nog dat de brug naar de Rozenwerf er nog niet was en dat een grote bestelauto van Morris in het zand kwam vast te zitten.
Wij konden heerlijk fietsen. Er kwamen steeds meer fietspaden en toen het Kromslootpark werd aangelegd waren onze fietsbanden de eerste afdrukken. Zo werd Almere groter en groter, maar je hoefde nog niet je huisdeur en schuur op slot te doen. Diefstal kende Almere nog niet.
Ik woon op 28 mei 2007 al dertig jaar in Almere met veel plezier en rijd nog iedere week langs het water. Nu in mijn eentje. Mijn man en maatje verongelukte in 1978.
Ik vind het fijn op de Schoolwerf te wonen.
Reacties (6)
Reacties (6)
En ook nog zo gezond (voor een 86 jarige)
Lieve tante Rie, wat een mooie foto en wat een leuk verhaal.
Ik wens je ook langs deze weg nog vele gelukkige jaren met je kinderen en kleinkinderen.
wat een rijkdom!
hallo omi ik vind het leuk dat u met
een foto op internet staat
tot gauw van je achter kleindochter Daniella Dorenbos
wat een rijkdom
wat een leuk verhaal, ik kan me nog herinderen dat u er ging wonen, als een van de eerste bewoners. groetjes van Sylvia
Wat een rijkdom !
Ik vind het een leuk verhaal en zo herkenbaar!
Zo ging dat allemaal in het begin.
Ik wens je nog vele jaren toe in Almere.
Wat een rijkdom!
Ma, leuk dat je ook meegedaan hebt met je verhaal.
Je geniet volop van je huis en je tuinen.
Tuinen, want je hebt ook nog een grote volkstuin.
Dit jaar wordt je huis gerenoveerd. Dat is minder leuk,want je hele huis komt onder 't stof, de herrie en je raakt je bad kwijt. Allerlei ongemakken en dat valt niet mee als je al 86 bent. Maar je hoopt dat 't tijdens de renovatie wat mooier weer is, zodat je naar je volkstuin kunt vluchten. Je bent altijd positief ingesteld en maakt overal het beste van. Ik hoop dat je nog lang van je huis en de tuinen kunt genieten .
Je dochter Jenny
Deelnemer wedstrijd
Dit verhaal doet mee aan de verhalenwedstrijd!