Een werf apart
Momenteel is het een bedrijvige, maar voor ons, bewoners van de Rozenwerf, een chaotische toestand. De woningen van de woningbouwcorporatie worden opgeknapt en dat brengt ongemakken mee.
Veel lawaai, al vanaf een vroeg uur in de ochtend. Geboor, gezaag in het beton van de daken, getimmer en straten die wit uitslaan van de kalk. Uitpuilende containers vol puinbrokken, deuren, stukken hout, toiletpotten in de straatjes waar wordt gewerkt. Voor de bewoners een bezoeking, maar wel van tijdelijke aard. Als over een paar weken alles achter de rug is, de werklieden zijn weggetrokken, de straten weer schoon zijn en de groenstroken weer in de staat zoals het hoort, neemt alles weer zijn gewone dagelijkse gang en na verloop van een paar weken niet meer dan een rimpeling de historie van de wijk. Maar heel misschien heeft de verbouwing bijgedragen tot wat de wetenschappers sociale cohesie noemen. Mensen praatten met elkaar. Hoe staat het ermee bij jou? Schiet het al wat op? Mag ik even kijken of het eruit gaat zien? Zo werkt dat. Heel gewoon en zonder gebruiksaanwijzing.
In een samenleving gaan dingen altijd hun eigen weg. Er wordt geboren en er wordt gestorven. Men komt en gaat, alleen het tempo kan verschillen. Op de Rozenwerf ligt dat niet zo hoog. Men is namelijk honkvast. Een groot deel van de bewoners is nog van het eerste uur en die erna kwamen wonen er alweer een hele tijd. Een gunstige factor aan onze werf is dat het wel meevalt met de vergrijzing. De nieuwkomers hebben of kleine of het zijn veertigers. Onze wijk is kennelijk zeer gewild. Misschien komt dat wel omdat de Rozenwerf een werf apart is. De andere werven hebben verscholen hofjes en pleintjes zoals de Schoolwerf bijvoorbeeld en ze lopen in elkaar over. Maar de Rozenwerf is door een singel afgegrensd van het centrum van Haven en alleen voor het langzaam verkeer bereikbaar via twee bruggen. Die geven trouwens een mooi gezicht op fraaie waterpartijen.
Geen hofjes dus op de Rozenwerf die eigenlijk één lange slingerstraat is, onderbroken door een fietspad dat diagonaal van poort tot poort loopt. Dat is wel een minpunt want daardoor is de ruimte op de verkeerde manier verkaveld. Sluit de poorten af met dranghekken en vervang de stenen door een grindpad en de perfecte plek voor activiteiten vanuit de wijk ontstaat.
Iedere bewoner heeft zijn of eigen herinneringen aan de Rozenwerf. Zo herinneren wij ons de eerste twee winters met bijna een halve meter sneeuw. We moesten ons letterlijk uitgraven. De cavia die via de tuindeuren ontsnapte, wekenlang zoek was en door de buurman net op tijd werd gevonden. Kleine gebeurtenissen die wel de krant haalden want alles dat plaatsvond in Haven — over Stad werd niet gesproken — was nieuws. Nog steeds wordt Haven in de volksmond aangeduid als ‘dorp’.
Een herinnering die zichzelf levend houdt is de berenklauw, ongetwijfeld een mooie en voor de farmacie nuttige plant, maar dan niet in een woonwijk. Wie de berenklauw onbeschermd aanraakt, loopt kans op brandplekken door de hete olie die de plant bezit, iets wat ons ongewild overkwam. De Rijksdienst had het goed met de eerste Almeerders voor, maar hier en daar ging toch wat mis. Werk aan de winkel voor Bob Friedländer!
Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn in de wijk. De gemeente kan onderhand wel een iets gaan doen aan het plantsoentje waar het gras ver te zoeken is en een enkel glijbaantje er armetierig bij staat. En de betonnen paaltjes die geen enkel doel dienen, kunnen ook worden opgeruimd. Zo blijft er altijd wel wat te verbeteren. Dat is maar goed ook. Zo blijven de Rozenwervers op hun eigen wijkje letten.
Reacties (1)
Reacties (1)
Deelnemer wedstrijd
Dit verhaal doet mee aan de verhalenwedstrijd!