Ton Kalkman werkte als bouwkundige voor de gemeente Haarlem aan de wijk en stadsvernieuwing: niet echt een uitdaging. Almere bleek dat wel.
In 1976 was hij al eens wezen kijken op de plek waar Almere zou komen: zand dat opstoof, wind. Geen plek waar je zou willen wonen. Toch begon het te kriebelen door een advertentie waarin een secretaris voor de welstandscommissie gevraagd werd. In 1980 werd de knoop doorgehakt. Nu, 25 jaar later, werkt Ton nog steeds voor de welstandscommissie.
Het eerste huis stond op de Kromgouw: een sympathiek houten huis dat in zijn voegen kraakte als het hard waaide. Ton en zijn vrouw wonen inmiddels in een bungalow in Almere Buiten. De tuin is een vogelparadijs, bewust zo aangelegd door Ton, groot vogel liefhebber. “Toen ik hier in het begin kwam wonen, kwam je hier nog geen huismus tegen. Iedereen begint met een lege tuin tenslotte. Ik heb toen het idee opgevat om vogels in de tuin te gaan registeren. Steeds meer mensen gingen dat doen en nu zijn het er zo’n 30 die in kaart brengen wat er te zien is. Heel bijzonder, je ziet dat de vogelstand met de stad meegroeit. Niet alleen de huismus, maar ook de grote bonte specht. Een van de mijlpalen in de stad vond ik het stadsontbijt ter gelegenheid van het 25 jarig bestaan van de stad. In het centrum stonden lange tafels waar iedereen bij aan kon schuiven. Stervenskoud was het, dat wel. Maar wel heel gezellig al die gedekte tafels met al die mensen die je niet kent. Wat mij betreft mag zoiets wel vaker!
Reacties
