Waterlanders
Onze eerste kennismaking met Almere was een zoektocht naar de Waterlandse tuinen in aanleg, een nieuw volkstuincomplex aan de rand van Almere-Haven.
Het moet in 1978 geweest zijn. Ik woonde destijds, met man en zoontje van 4 in een flat op zes hoog in de Bijlmer. Een tuintje leek ons dus wel wat. Er waren meer mensen die dit wat leek: er waren 2000 wachtenden voor ons voor ene tuin in Amsterdam. Maar…. er zou binnenkort een heel nieuw complex opgezet worden in de Flevopolder, vlakbij Almere-Haven. In eerste instantie bestemd voor Amsterdammers!
Op een winderige, regenachtige zaterdagmiddag gingen we kijken. Met de bus vanaf het Amstelstation, de Hollandse brug over, via de Gooimeerdijk naar Almere-Haven, met als eindpunt: De Haak. Vanaf hier moesten we lopen. Met de buggy, paraplu’s, regenjassen en vol goede moed gingen we op pad. Tegen de wind in, de dijk op. Via de begraafplaats, waar toen nog niemand lag langs een onmetelijke vlakte van grijze, vette, pas omgeploegde klei en rechts van ons het klotsende Gooimeer. We liepen en liepen en probeerden te zien wat we wilden zien, maar geen spoor van een tuincomplex. Dit kon niet kloppen. Na een half uur zijn we onverrichter zake omgekeerd. Om warm te worden genoten we van een kop soep in Café de Roef.
Bij een tweede poging, weken later, hadden we meer succes. Weer de dijk op en toen ontdekten we het schelpenpad haaks op de dijk (de plek waar enige jaren later de manege kwam). Na nog een kwartier troffen we weliswaar een kaal terrein aan, maar er lagen allemaal zandhoopjes op. Dit moest het zijn! Ieder zandhoopje stond voor een toekomstig tuinhuisje. We besloten in te schrijven en werden ingeloot.
En zo gingen we ieder weekend van mei tot oktober met kind in de buggy en boodschappenkarretje over de dijk, 3 kwartier lopend, naar onze tuin. Vrijdag heen en zondag weer terug. Er kwam een houten tuinhuisje op. We bewerkten de grond. Legden een moestuin aan en plantten bomen en struiken. We hebben de tuin 22 jaar lang gehad.
Reacties (1)
Reacties (1)
Neil
Waterlanders
Wat een prachtig verhaal van Marion Goris over het begin van de Waterlandse tuin(en).
Wij wonen vanaf 1987 in Almere haven,in de wijk de Meenten,vlakbij de Manege en de dijk!
Elke dag fietsen wij door de Waterlandse tuinen en omgeving en genieten van de prachtige natuur.Ik kan mij helemaal inleven in het verhaal van Marion,hoe ze geploeterd hebben om de tuin op order te krijgen,hoe ze geslouwd hebben over de dijk met Buggy en kindje om er te komen,over de kale vlakte omdat er nog niets was en stond.
Petje af zeg om dit elk weekend weer te gaan doen,de foto van de kapucijneroogst is schattig,is dit ook het kleine manneke dat toen meeging in de Buggy?
Morgen fietsen we weer in de buurt van de tuinen,bos,dijk,ik zal aan jullie gezinnetje denken!
Met lieve groeten van Lisette Zwart.