Golven, wind en leegte
Zestien jaar geleden ben ik gescheiden en uit Brabant vertrokken om een nieuw leven op te bouwen. Na acht maanden in Amsterdam te hebben gewoond sta ik letterlijk op straat. Alleen, moederziel alleen.
Bij toeval kom ik in Almere terecht.
Een vreemde stad, niemand die ik ken, een kille sfeer, nieuwbouw huizen, de Zoetelaarspassage lang en bochtig, zijstraten die zo vreemd uitkijken op het niets, braakliggend land, mensen die geen blad voor hun mond nemen, vijandig gedrag: ‘Kan je niet uitkijken, rotwijf’. En wind, heel veel wind.
Met een vriendin loop ik door mijn nieuwe woonplaats.
“Dit lijkt wel het einde van de wereld”, verzucht ik .
“Aan het eind is altijd een nieuw begin”, is haar opbeurende antwoord.
Na haar bezoek blijf ik alleen achter in mijn appartement aan de Vollenhoveschans waar achter gesloten deuren gesloten mensen wonen. Ik sta voor het raam en kijk over het Weerwater, ik zie de golven, ik hoor de wind, ik voel de leegte.
In de verte de horizon, vaag. Net zo vaag als mijn nieuwe leven.
Golven wind en leegte: zullen ze mij de weg kunnen wijzen?
Reacties (2)
Reacties (2)
Neil
golven in de wind
De foto die hier geplaatst is, voorstellende het Gooimeer gezien vanaf de dijk ter hoogte van de manege, is eind 1997 gemaakt door Jos Winnubst en gepubliceerd op de website van de Belangenvereniging Houdt Haven Groen. Het is gemakkelijk om ergens een foto vandaan te plukken, maar dat mag niet zomaar zonder toestemming van de fotograaf en/of de vereniging die de foto mag gebruiken.
Re: Golven, wind en leegte
Dit is geen leuk verhaal Jose, ken ik je niet uit een ver verleden, Kalorama, Utrecht. Groeten Arnold