Een Rotterdammer in Almere

Ik kom uit een typisch Rotterdams gezin. Een vader die jarenlang gevaren heeft op de binnenvaart, en na het huwelijk met mijn moeder 'aan wal' ging. Eerst werd er een meisje geboren (mijn zus), en drieëneenhalf jaar later zag ondergetekende het levenslicht, inmiddels dus alweer zo'n zesenderig jaar geleden. Mijn ouders runden een eigen zaak. Een goed lopende snackbar, in een nóg volksere buurt dan wij zelf al woonden. Pa ging er vanaf mijn geboorte eigenlijk als vanzelfsprekend van uit, dat ik later de zaak zou overnemen; afbetaald en wel.

Na een onbezorgde jeugd, de Mavo en daarna de Havo, was mij echter nog steeds niet geheel duidelijk, wat ik met de rest van mijn leven wilde. De zaak inderdaad overnemen..?
Ik was inmiddels een verwende puber, en vond het allemaal wel 'best' zoals het ging: Nadat mijn zus het ouderlijk huis had verlaten na haar huwelijk, had ik de beschikking tot de gehele bovenverdieping. Wat wil een jongen van achttien nog meer? Mijn ouders vonden, in tegenstelling tot mijzelf, dat ik toch écht 'iets' moest gaan doen. Na een aantal emotionele gesprekken, legden mijn ouders er zich uiteindelijk bij neer, dat ik niet degene zou worden, die 'de zaak van pa' zou overnemen.

Ik had er altijd van gedroomd om uiteindelijk vezeild te raken in de film- en/of televisie-wereld. Maar na enig onderzoek bleek de enige opleiding die deze richting opging, zich te bevinden in Amsterdam. En dát kwam bij mij niet im Frage. Ik was en blééf een zogenaamd 'moederskindje', die niét zijn ouderlijk huis, het nabije Feyenoord-Stadion, de Euromast of de 'Koopgoot' wilde verlaten. Zelfs niet als het mijn eventuele 'droom-baan' zou kosten.
Via via kwam ik uiteindelijk in de gezondheidszorg terecht. Ik mag mijzelf inmiddels "Coördinator Fysieke Belasting" noemen. Ik zie er op toe, dat er op de werkvloer voor zorg- en verpleegbehoevende mensen door mijn collega's op een verantwoorde wijze wordt getild, gesjouwd, verplaatst etc. Een héle andere 'wereld' dan ik mijn eerdere levensjaren voor ogen had, al komt er áárdig wat creatief 'acteer-werk' aan te pas, vooral als je te maken hebt met dementerende ouderen.

Na mijn 'coming-out' op mijn eenentwintigste, heb ik meerdere relaties gehad. Mijn tweede vriendje, met wie ik zeven jaar heb samen gewoond, kwam oorspronkelijk uit Limburg. Regelmatig passeerden er gesprekken de revue, om te gaan verhuizen naar de zuidelijkste provincie. Ik hield hierbij altijd mijn poot stijf. Ik móest en zóu persé in Rotterdam blijven wonen. "Al zou het mijn relatie kosten!"

In de zomer van vorig jaar kwam er een radicale ommezwaai in deze gedachtengang.
Ik ontmoette mijn huidige vriend, die bijna anderhalf uur rijden van Rotterdam vandaan woonde: In Almere.
Ik werd stapel-dol-verliefd, maar voelde me tegelijkertijd enigszins als 'de familie Flodder' die terecht kwam in villawijk 'Sonnedael'. Verzorgde straten, mooie huizen, het gevoel van een 'hechte samenleving', en niet in de laatste plaats: de ruimte. Niet alleen qua omgeving, maar evenzo goed qua individualiteit en ontwikkeling. Het gevoel dat je hier nog iets 'nieuws' kan beginnen. Dit in tegenstelling tot in Rotterdam, waar alles al duizend keer gezien of gedaan is.

Mijn huidige toekomstplannen liggen dus niét meer in de stad van 'geen woorden maar daden', maar in de stad 'waar het kán'...
Voor menigeen zou het dus slechts een kwestie zijn van 'verhuizen'. Voor mijzélf 'een ware revoltie'.

Ik sta er het afgelopen jaar vaak bij stil: Een écht Rotterdams 'binkie'. Nu in Almere...
Ach, zong een Nederlandse legende niet ooit:
"Ik was een kind, hoe kon ik weten,
dat dat voorgoed voorbij kon gaan..?"