Twee emmertjes resten halenverteller: Harry Jongen
Bezweet van het fietsen ga ik tegenover De Neus zitten. Stink ik erg? Ruikt hij dat met die scherpe neus? Harry Jongen – en zijn neus – zien er heel normaal uit. Toch is zijn neus buitengewoon. Deel 1 van de serie rond de Almeerse Neus. 
Harry Jongen met snuffelstok
Hij spoorde er honderden lichamen mee op. Gesneuvelde soldaten uit de Tweede Wereldoorlog, slachtoffers van moord. Harry lijkt een doorsnee Almeerder: een aardige, rustige man die eindeloos kan vertellen over zijn ongewone beroep maar op geen enkele manier luguber of sensatiebelust overkomt. Harry Jongen: “Ook hier in de Flevopolder hebben we gewerkt. Ik liep hier rond in een compleet maagdelijke polder, geen huis te bekennen. Vanwege de veiligheid moesten de vliegtuigen die in de Tweede Wereldoorlog naar beneden gekomen waren, geborgen worden. Er zijn vaak nog bommen aan boord, daar kan je natuurlijk geen nieuwe wijk opzetten. Aan de Oostvaardersdijk, bij kilometerpaal 13.4, hebben we een weg naar het vliegtuigwrak aangelegd. Maanden zijn we bezig geweest. Half in de blubber en in het water. Vijf man nog aan boord. En bommen. Drie maanden hebben we daar gewerkt. Elke dag op je knieën in de blubber bezig de stoffelijke resten van die vijf man er uit te peuteren. Ze zaten allemaal op een kluitje achter de pantserplaat bij de piloot. Dat is de meest veilige plek. Jonge jongens van tussen de 18 en 22 jaar, niet niks. Daar moet je wel tegen bestand zijn. Ik ben vrij nuchter, het doel is die jongens eruit te halen en te zorgen dat ze geïdentificeerd worden en fatsoenlijk begraven.” We liepen met emmertjes stoffelijke resten heen en weer. Vervolgens ga je puzzelen, in het laboratorium. Net zo lang tot iemand compleet was. Als ik daarmee bezig was, kon ik bijna niet stoppen tot ik iemand weer helemaal in elkaar had. Een mens heeft 206 botten, ik kan blindelings voelen wat ik in mijn handen heb.” Specialist in het bergen en identificeren van stoffelijke resten. Harry Jongen heeft als klein jochie vast niet bedacht dat hij dát wilde worden. Na de HBS werd hij beroepsmilitair. Hij moest in dienst en zo verdiende hij in ieder geval nog een aardig salaris. In 1967 liep hij langs een opleidingsruimte en hoorde allerlei Latijnse termen: intrigerend. Het bleek te gaan om een opleiding voor begrafenispersoneel. Harry Jongen: “Machtig interessant! Ik ben de opleiding in mijn eigen tijd gaan doen. De praktijk volgde snel: het opgraven van stoffelijke resten uit graven waarvan de termijn verstreken was. Daar heb ik de techniek geleerd, de anatomie. Resten van gesneuvelde soldaten opsporen is natuurlijk een heel ander verhaal. Daarbij staat de identificatie centraal. Er liggen nog zeker een paar duizend soldaten uit de Tweede Wereldoorlog in Nederland. In de jaren ’70 deed ik mijn eerste vliegtuigberging, in Nijkerk.”
2 reacties
wedzinga
B24Klopt, lag inderdaad in de Oostvaardersplassen. Geplaatst op 2009-06-12 17:49:08
Sean Mak
B-24 wrak in de OostvaardersplassenVolgens mij klopt dit verhaal niet helemaal, km paal 13,4 dit zijn niet de Oostvaardersplassen, dit zijn n.m de Lepelaarsplassen en daar net na de Noorderplassen, volgens de boeken lag het wrak van de B-24 in de Oostvaardersplassen, misschien een vergissing van de km paal ? Geplaatst op 2009-03-23 19:11:50 |
  Het mag niet: toen niet, nu niet, nóóit 1940 - 2006 / Danswijk (Almere Stad) Ik ontmoet Bob Zadok Blok tijdens een dag die de gemeente heeft georganiseerd voor bewoners van Almere Stad Oost. Het Geheugen van Almere heeft er samen met De Paviljoens een stand. We vervelen ons rot want geen burger te bekennen. Totdat Bob verschijnt. Daar staat een interessant verhaal, denk ik meteen. En dat klopt. Christoffeltje 1979 - 2007 / Centrum (Almere Haven) Door de stromende regen komen ze aanfietsen: twee oprichtsters van ‘Vrije Peuterspeelzaal Christoffeltje’ Thea Mulder en Truus Warrink. Ook de twee huidige peuterleidsters Marly Verdonck en Tilly van den Hoek-Zwaan komen er bij en samen vertellen ze het verhaal van hun Christoffeltje. Ik ben wie ik ben Ik ontmoet Mihriban (19) – zeg maar Mihri – op haar werk bij Kentucky Fried Chicken in het stadshart. Mihri is een mooi meisje dat een MBO opleiding ‘Baken en Verzekeringen’ volgt. Niet bepaald iemand die je associeert met een vechtsport. Toch heeft haar plek in Almere alles met vechtsport te maken. Laat het maar gebeuren! 2006 / Danswijk (Almere Stad) "Dit wordt mijn werk," zegt Richard Nijboer terwijl hij een grote vlinder op mijn gezicht schildert. "Ik geef workshops, werk in het theater, festivals, heb een eigen internetwinkel waar je schminkspullen kunt kopen." Samen opgroeien Stefan (16) verhuisde toen hij vier was vanuit de Bijlmer naar Almere, naar de Brink. De familie verhuisde twee jaar later naar De Werven, voor Stefan de plek waar het allemaal om draait. Stefan zit op het ROC en doet de opleiding ‘verkoper’. Zijn echte ambitie is acteur worden, bij voorkeur televisieacteur. Bezige bij 2002 - 2008 / Eilandenbuurt (Almere Buiten) Ym de Roos kwam samen met haar man in 2002 in Almere wonen. Haar man kwam in Lelystad werken en toen woonden ze nog in Delft. Het forenzen was vermoeiend voor haar man en Ym kwam op het idee om naar Almere te verhuizen. Samen hebben ze twee kinderen die nu in den Haag en Rotterdam wonen. Schoonmaakster wordt jobcoach1995 - 2006 / Centrum (Almere Stad) Toen Margareth den Heeten (43) pas in Almere woonde leidde ze een eenzaam bestaan, doordat haar man onregelmatige diensten draaide op zijn werk. Ze besloot wat te gaan doen met haar leven. Hart en ziel1981 - 2007 "Ik heb tot eind 2005 zes jaar lang voor de politie Flevoland gewerkt als lid van de bezwaarschriftencommissie en lid van de celleninspectie. Tijdens deze periode heb ik van dichtbij meegemaakt dat het niet goed gaat met de jongeren in Flevoland. De stalker van Annemarie Jorritsma 1980 - 2005 / De Werven (Almere Haven) U kent hem vast wel: de kleine, blonde persfotograaf met zijn laddertje. Bob Friedländer verkocht zijn eerst persreportage in 1968 aan de Telegraaf. Vanaf 1980 werd Almere zijn werkterrein. |
