Allochtoontje en autochtoontje

2001 - 2005 / De Grienden (Almere Haven)

In augustus 2001 kwam ik met mijn gezin in Almere wonen. Mijn kinderen zijn in Paramaribo geboren. Mijn dochter was 8 jaar toen ze voor het eerst naar Nederland kwam. Ze moest wennen in Almere aan de hele dag op school zijn. De aardige kinderen in de buurt (we woonden eerst in een hofje) maakten dat ze al gauw wende aan het leven hier.

Op een dag zei mijn dochter:" Mama op school noemen ze mij een allochtoon. Wat is dat?" Ik legde het zo goed mogelijk uit en dacht : Wat een onsympathiek woord. Toen ontstond dit gedicht:

Allochtoontje en autochtoontje

Er is een zonnig meisje uit de tropen dat samen met haar ouders en broer de
Nieuwe Stad (Almere) kwam binnen lopen.
Op de basisschool aangekomen, krijgt ze een etiket waarvan ze nooit heeft
kunnen dromen...

Allochtoontje: nog net geen vreemd snijboontje?
De geleerden gebruiken dit begrip en het meisje haar denkwereld verandert in
een wip!

Waarom plaatsen mensen elkaar in hokjes?
Hoe bouwen we samen aan zo'n maatschappij met aparte blokjes?
De kinderen waarmee ze speelt, is dat wel goed als men ze onderverdeelt?
Dag witje, dag zwartje, dag half-wit zwartje of dag half-zwart-witje?
Wat schuilt er achter de lach van het parelwit gebitje?
Wat voelen jullie echt in jullie hartje? Vreugde of smartje?
Dag allochtoontje, dag autochtoontje, hoe noemen we over 20 jaar jullie zoontje?

Misschien liefdevolle halve allochtoon-autochtoon?
Dit is geen sarcasme of hoon!
Kunnen wij niet nu ons bezinnen en een mensvriendelijk taalgebruik
verzinnen?

Mijn dochter en zoon hebben ondertussen waardevolle vriendschappen opgebouwd in de buurt en ook in andere wijken in Almere.Met de naaste buren hebben we goed en geregeld contact. Mijn ervaring met Almere is dat deze nieuwe stad een open stad is waarin elke burger de ruimte heeft zichzelf te zijn.

auteur:  Josine Karg-Sang Ajang
 
 
2 reacties
Anja

Doet pijn

Dag Josine,

Ik ben een witte nederlandse en getrouwd(geweest) met een surinaamse man. We hebben een prachtige dochter gekregen, men noemt dat een 'halfbloedje'. Dit vind ik een denigrerend woord, als het dan al omschreven moet worden noem het dan 'dubbelbloedje.Dat is de term die wie ook altijd gebruiken. Mijn dochter kreeg op school ook te horen dat zij een allochtoon is. Zij voelde dat als minderwaardig en kwam bij mij opheldering vragen. Josine er zijn geen woorden voor om uit te leggen aan mensen die dit niet zelf ervaren, hoe pijnlijk het is om altijd maar uit te leggen waar je mee te maken krijgt. Mijn dochter werd op de basisschool vaak gepest omdat de kinderen niet geloofden dat ik haar moeder ben (want blonde nederlandse)ook door volwassenen werd er altijd direct vanuit gegaan dat ik mijn dochter had geadopteerd. Op school heb ik altijd gemerkt dat leerkrachten witte kinderen anders beoordeelden.Op eigen kracht is mijn dochter door gaan leren en ze zit nu op de universiteit. De eerste dag op college kreeg ze zonder dat zij nog wat had gezegd van haar docent een tirade te horen. Dat zij eerst maar eens de taal moest gaan leren en integreren voordat ze aan een universitaire studie ging beginnen. Als je kind al zo groot is mag je niet meer naar school gaan om verhaal te halen, ik kan je vertellen dat ik gehuild heb van woede. Aan het eind van het eerste studiejaar bleek dat mijn dochter een van de beste studenten is, toen was dezelfde looser poeslief. ik raas maar door over mijn eigen ervaringen zonder op jouw verhaal te reageren. Sorry! Lieve Josine maak je kinderen sterk en prijs ze de hemel in bij alles wat ze doen. Het gevoel van eigenwaarde moet van de ouders en directe omgeving komen want het wordt zeker niet bevorderd door leerkrachten etc. Er zijn heel veel simpele zielen tegenwoordig die hun eigen angsten, ontevredenheid en verdriet verdringen door te zeuren over de 'allochtonen'.

Geplaatst op 2009-08-14 15:34:18

DaDuck

Verschil

We zijn alle mensen. Eigenlijk dieren, die zich onderscheiden van de andere dieren. Mensen zijn er in alle maten en soorten. Gelukkig maar, want ik kan veel leren van mensen, die anders zijn dan ik. Maar het is ook bijzonder prachtig om iemand te ontmoeten, die van binnen net zo denkt als ik, maar van buiten geheel anders uit ziet.
Waar of niet waar.. maar hoe bespreek je dat?

Ik ben in Amsterdam geboren. Toen ik op vakantie was in Suriname, kreeg ik de titel 'boeroe', 'bakra' of 'tata'.
Het hokjes gedrag gaat 2 kanten op. Ieder mens stopt zich zelf in een hokje en een ander stopt ons ook in een hokje. Geen cultuur en/of afkomst is daar verschillend in. Het is een menselijk of mischien ook een dierlijk trekje.

Hoe geef je het makkelijks aan dat er een verschil is? Dat geniet een stuk makkelijker.

Geplaatst op 2008-04-02 07:30:41

Reageer

Bezoekersidentificatie

Type de tekst over dit is nodig om te beschermen tegen spammers


De code is niet leesbaar, geef nieuwe code