Ik ben dan wel geboren in Naarden, ik ben opgegroeid in Almere en op mijn 10e levensjaar veranderde er het een en ander... ik vertel het verhaal van een Touretter die opgroeit in Almere: mijn verhaal.
Maandenlang had ik al last van tics, kleine repeterende bewegingen en het viel de mensen om mij heen wel op maar niemand zocht er iets achter. Ik was gewoon een beetje gespannen dacht iedereen. Gespannen was ik ook wel, maar ik voelde diep van binnen dat het vanzelf ging dat ik het niet kon onderdrukken maar wist niet wat ik er mee aan moest.
Toen ik ook last kreeg van dwangneuroses (10x checken of de deur wel op slot zit, voorwerpen willen kussen in mijn kamer etc.) begon ik mij heel erg zorgen te maken en heb ik vaak op mijn plekje aan het Gooimeer gezeten om eens na te denken. Op dat bankje aan de Gooimeerdijk besefte ik mij dat ik er echt niet aan kon doen, het waren mijn hersenen! Mijn ouders geloofden dat nooit als ik dat zei want die kregen er naar mate het erger werd ook last van. Ik begon toen ook met het maken van kreetjes en gilletjes en dat was het punt waarop mijn ouders vonden dat ik naar de dokter moest. De dokter gaf als diagnose “het syndroom van Gilles de la Tourette”… Iets wat ik toevallig de dag ervoor nog bij Catherine Keyl had gezien. Ik herhaalde nog een paar keer “Sjiel de la wattes?” Ja dat was een mond vol zeg! Het was wel een opluchting, het beestje had op eens een naam en verklaarde een hoop!