Ik maak nooit iets mee….

Ik onthield die zin, omdat ook ik nooit iets meemaak. Behalve dan die avond, toen ik op mijn fiets bij mijn voordeur kwam aanrijden. Het was niet alleen een hoofd dat ik aantrof, het was een héél meisje. Leuk vlot gekleed stond ze voor mijn deur. Ze hield een kattenmandje in haar rechterhand. Ik schrok me lam en zij ook. Omdat ik zonder licht en geheel in het zwart gekleed, uit het donker oprees. Ook zag ik haar pas, toen ik bij wijze van spreken, mijn sleutel niet in het slot, maar in haar arm prikte. Het was een zeer ongewone ontmoeting zo 's avonds rond half elf bij de voordeur. Zij besefte dat ook en ze vertelde me daarom meteen, wat ze aan het doen was. Ze zocht haar kat, een Perzische kat. 'Waar', sprak ze met een geaffecteerde stem, 'veel belangstelling voor was.' 'Wat sneu,' zei ik tegen haar en 'nee, ik heb niets gezien. Ik was immers niet thuis.' 'Maar had ik 's middags ook niets gezien?,' vroeg ze me nog, het paadje voor ons huis aflopende. 'Nee, ook vanmiddag niet. Vanmiddag zag ik wel Diana Dors, DD in het kort. Zo noemen we de poes van onze buren. Dat is toch zo'n beauty!' 'O ja?,' vroeg ze belangstellend. 'Ja, hiernaast hebben ze een witte angora pers,' zei ik haar. 'Had ze daar al aangebeld?' 'Nee,' zei ze, dat had ze nog niet, maar zou het nu meteen gaan doen. Nog met mijn hoofd bij verdwenen poezen, zette ik mijn fiets in de schuur.
Terwijl ik er vanuit ging dat ik 'nooit iets meemaakte' was ik die avond getuige van een ontvoering. Het keurige meisje moet DD van de straat geroofd hebben. Ik ging Diana pas missen toen ik mijn maandelijkse tuinonderhoud deed. Mijn drollenpannetje werd niet tot de helft gevuld. Normaal had ik het in een ommezien vol. DD zocht niet langer dagelijks de rust in onze tuin. In voorgaande zomers trof ik haar vaak in de wirwar van clematis, bovenop onze schutting aan. Ik zag haar dan verontrust, pogingen doen 'het nest' te verlaten. Soms bleef ze met een van haar poten in de takken steken. DD maakte altijd iets mee. Ooit had ik een kogelgaatje in haar hoofd bemerkt of iets dat daar sterk op leek. Die zomer droeg ze een witte kap om haar kop en nog lang daarna in de herfst en winter liep ze met kale bogen boven haar ogen. Voor een type als Diana moet dat een beproeving zijn geweest. Ze droeg haar witte angora wollen jurk met slome gratie. Haar fel blauwe ogen keken onnozel de wereld in. Prachtig was ze, maar niet al te slim. Een prachtig, dom blondje. Niet in staat zichzelf te verzorgen. Ze ontroerde me. Zoals ze over ons tuinpad liep met opgeheven hoofd, in een witte jurk met takjes en gruis en ook één keer met een dikke plakkaat stront onder haar staart. Ze zal het klimaat van haar voorouders hebben gemist want ze snakte naar warmte. Gelukkig kon ze die in onze buurt feilloos vinden. Kwam ik fietsend de straat in dan wist ik meteen wie van onze buren was thuis gekomen. Ze lag dan breeduit over de nog warme motorkap. Dat deze buren dachten dat DD bij ons - bij mijn man en mij - hoorde en dat ik haar in haar vieze tenue rond liet lopen, vond ik erg. Ik maakte dan wel niet veel mee maar had Emotie genoeg. Nu is ze dus geschaakt. Nu pas, na haar verdwijning kan ik oprecht zeggen dat ik nooit iets meemaak.