Glimlachend in de auto

“We waren de eerste bewoners in Stedenwijk Midden. Veel zand om ons heen. De Passage, dat was het centrum. Verder was er niets. Aan de rand van de wijk stond een hek met een leeg stuk land erachter, daar moest Muziekwijk komen. Heel geleidelijk groeide de stad. De Bottelaarspassage, de Grote Markt...Maar in het begin moesten we het doen met van die bouwketen waar bijvoorbeeld de bank in gevestigd was. Mijn kinderen waren tien en drie jaar oud toen we in Stedenwijk kwamen wonen en er waren veel kinderen in de buurt, dus het contact met andere moeders was snel gelegd.”

Intimiteit

“Ik wilde altijd al graag tennissen, dat leek me zo’n leuke sport. In het Beatrixpark had je tennisvereniging Arcade en naast de tennisclub werd een groot sportcomplex gebouwd, wat nu Centrepoint is. De tennisclub zat in een bouwkeet. Het was een heel klein ploegje, zo’n veertig leden in totaal. Als er een toernooi was, zaten we hutjemutje op elkaar in die keet. Het was een hele leuke tijd, echt waar. Er was een familiegevoel waardoor ik helemaal niet het idee had in een kille omgeving te wonen met meer zand dan huizen. Daardoor werd de overgang eigenlijk heel makkelijk. Op een gegeven moment werd ik gevraagd voor het jeugdbestuur, daarmee organiseerden we allerlei leuke dingen voor de kinderen. Met Luilak in pyjama komen tennissen en dan ontbijt, Sinterklaasfeesten. Heel gezellig allemaal. Toen het grote sportcomplex klaar was, verhuisde de vereniging daarheen en moest het allemaal commerciëler. Daardoor is die intimiteit weer weggevallen. Maar ik was toen al een echte Almeerder geworden met veel contacten.

Ik rijd bijna dagelijks langs Centre Point en dan komt dat gevoel van die periode weer helemaal terug. Dan zit ik een beetje te glimlachen in de auto. Het was voor mij een van mijn mooiste perioden in Almere.”

Jordaan

“Toen ik naar Almere verhuisd was, heb ik nog jarenlang in Amsterdam gewerkt. Mijn ouders hadden een gordijnenwinkel in de Westerstraat en ze stonden twee keer per week op de markt. Ik ben zelf ook in de Jordaan opgegroeid. ’s Zomers is dat gezellig, als de terrasjes open zijn maar het wonen is toch ietsje minder romantisch. Mijn ouders woonden om de hoek van de Westerstraat, op het Marnixplein. De hele dag zon in huis maar geen balkon, geen tuintje, helemaal niks. Dat is toch niet optimaal. Na zo’n dag Amsterdamse hectiek vond ik het dan toch wel heel lekker om in mijn eigen Almeerse tuintje te kunnen zitten. Nog steeds. Van de week nog, toen het zo lekker warm was. Dan zit ik zo lekker, de hond aan mijn voeten, je hoort helemaal niemand. Heerlijk.”