Er kan me niks gebeuren

"Het is hier goed wonen," zegt Joop. "Maar je verhuist hier niet voor je lol heen. Mijn longaandoening verergerde, ik kon steeds minder. Ik moest stoppen met werken, kon mijn huis niet meer bijhouden. Dat ging vrij drastisch, van gezond naar hartstikke benauwd. Vreselijk. Ik woonde al vanaf 1979 heerlijk in Almere Haven. Het buurtje was een soort vriendenclub. Maar het ging niet meer. Ik dacht: waar mijn boeken en schilderijen staan, daar is mijn huis. Toen ben ik hier naartoe verhuisd. Het was een enorme overgang, maar het ergste drama had ik al verwerkt. Ik heb hier een mooi appartement en natuurlijk ben ik hier weer volop actief," grijnst Joop. "In het centrum en in de wijk."

Strijdbaar
Joop is voormalig wethouder in Almere, nog steeds actief in de PvdA en professioneel bemoeier in de goede zin van het woord. In no time werd hij door de locatiemanager benaderd om in de Cliëntenraad te gaan zitten. Joop: "Dan wil ik wel voorzitter worden, niets anders’ zei ik. En er is zat te doen. Zelfs hier. Dat strijdbare is er nog volop. Krijgen we zo’n cliëntentevredenheidsonderzoek. Alleen het woord al…Pakken papier. Of de nieuwe Wet maatschappelijke ondersteuning. Nog meer papier. En ik zie hier van binnenuit waar de praktijk om vraagt, wat er nodig is. Waar zijn we mee bezig, denk ik dan. Ondanks mijn strijdbaarheid heb ik nooit conflicten. Ik kan hoofd en bijzaken veel beter van elkaar scheiden dan vroeger. Ga er niet meer vol in, graag of niet, denk ik dan. Door mijn ziekte geniet ik veel intenser, besef alles veel beter. Niet zo van dat het elke dag over kan zijn, maar meer van ‘wat een geluk’. Dat ik hier nu zit, met jou in het zonnetje. Geluk. Dat breng ik over, anderen voelen dat ook. Er kan me niks gebeuren."

Open en beschut tegelijk
"Ik woon hier lekker, alles is bij de hand. Ik eet regelmatig hier in het restaurant.Het is gewoon open voor iedereen, niet alleen voor Archipel bewoners. En daar aan de overkant woont mijn moeder. Die is 92 en dementerend, ze woont in een speciale eenheid voor dementerenden. Als ze erg onrustig is, ga ik even bij haar langs en kalmeert ze weer. Ze woont aan een binnentuin met een paar andere ouderen en verzorging. Er is een gezamenlijke huiskamer, de tuin en een eigen kamer. Ideaal. Kom op, gaan we haar even opzoeken." Wandelend door het gebouw is het opvallend hoeveel mensen Joop kent, hij wordt voortdurend aangesproken. "Zelfs als er een scootmobiel kapot is, weten ze me te vinden….Kijk, daar is de binnentuin. Ik ben daar met een vriend van me bezig een dierenverblijf in te richten met geiten en schildpadden. Het gezondheidscentrum grenst ook aan de binnentuin, dus dan hebben de kinderen iets te doen tijdens het wachten. En het is voor de dementerenden leuk." We lopen binnen bij moeder, die aan tafel zit met andere ouderen. De sfeer is huiselijk. Dat geldt ook voor de afdeling waar mensen verblijven die fysieke verzorging nodig hebben. Het gebouw voelt open en beschut tegelijk. We lopen naar de lift op weg naar zijn appartement dat verrassend ruim en licht blijkt. Helemaal niet het gevoel van een verzorgingshuis. Alleen het aantal scootmobielen dat in de gang staat, verraadt dat we in een zorgcentrum lopen. "Ik woon hier perfect," zegt Joop bij het afscheid. "Maar als ik een nieuwe long krijg, ga ik toch verhuizen. Ik ben hier veel te veel betrokken bij alles."