Jan en Joke van der Elsken kunnen het zich nog goed herinneren, de verhuizing naar Almere. Heimwee naar hun oude Amsterdamse buurtje hebben ze nooit gehad, ook niet na alle veranderingen in hun eigen Stedenwijk Noord. "We waren de koning te rijk," zegt mevrouw Van der Elsken. "Een eigen huis, twee verdiepingen, tuintje. Dolgelukkig waren we." "Kijk," zegt meneer Van der Elsken. "In Amsterdam woonde je slecht. Met te veel mensen op een te kleine bovenwoning. Ik groeide op in de Van Swindenstraat. We sliepen met drie jongens op een kamer. Een eengezinswoning, daar droomde ik als jongen al van. Dus toen die kans kwam om in Almere te gaan wonen, grepen we die met beide handen aan."
"Het was net een dorpje in een stad, de Stedenwijk, heel gezellig," herinnert meneer van der Elsken zich. "Geen schuttingen, allemaal lage tuinhekjes. Als ik m’n tuintje sproeide, deed ik meteen die van de buren. Ik werkte bij de havenpolitie in Amsterdam maar schoof met m’n diensten zodat ik een sport en recreatie opleiding kon doen. De gemeente vroeg me toen ik mijn diploma’s had een en ander op te zetten. Toen heb ik hier in de sporthal van alles georganiseerd voor kinderen en senioren, tientallen voetbalkampen geleid voor AS’80, geholpen bij de Triathlon, bij watersporten….te veel om op te noemen. Gewoon, omdat ik het leuk vond." Mevrouw van der Elsken schenkt thee in en legt een sprits op m’n bordje. "Hij kent iedereen, nog steeds trouwens. Maar ja, er is toch wel veel veranderd."
Meneer Van der Elsken: "Veel ouderen zijn weg. Er zijn veel meer verschillende culturen. Op zich vind ik dat heel leuk, maar ik heb wel het idee dat veel probleemgevallen hier bij elkaar gezet worden en dan moeten ze het maar uitzoeken. Hier achter woont een Irakees gezin met elf kinderen. Gevlucht voor de oorlog, snap ik. Zou ik ook doen. Maar ze doen dingen anders en waar is dan die begeleider met die geitenwollen sokken? Ze gooiden bijvoorbeeld allerlei troep over de tuinschutting. Ik ben ernaar toe gegaan en heb gezegd dat het binnen een uur opgeruimd moest zijn. Gebeurde ook. Sindsdien gaat het goed. Prima mensen, maar ze moeten wel begeleiding krijgen. Ik zeg het ook tegen die groepen jongeren op het Leeuwardenplein. Als je een oudere aan ziet komen, ga dan een beetje opzij anders maken jullie ze bang. Ik heb geen enkel probleem, met niemand. Ahmed hiernaast is een uitstekende buurman, moet je ook maar mee gaan praten. Hij doet veel voor de wijk."
Het wordt even stil. Boxer Mandy ligt lekker hard te snurken in haar mand. "Moet je kijken wat die Smeeman gezegd heeft…" Er wordt een krantenknipsel tevoorschijn gehaald. Jan van der Elsken maakt zich boos. "Hij vindt het jammer dat we niet op de lijst van achterstandswijken van minister Vogelaar staan zodat Almere extra geld krijgt. Noemt de Stedenwijk Noord een snel verpauperende wijk. Schandalig! Er moet hier wel wat gebeuren, dat zie ik ook wel. Maar verpauperd? Welnee. Geldt ook voor de woningbouw hoor. Er is al zo vaak van alles beloofd, nu weer, maar we moeten het nog zien allemaal. De wijk kan met simpele maatregelen opgeknapt worden, een fris verfje bijvoorbeeld. En dat mensen hun container achter zetten in plaats van op de stoep.""En die schotelantennes weg," zegt mevrouw. "Dat is geen gezicht. Ze mochten niet op het dak dus nu staan ze allemaal op het balkon. Die kunnen toch in de achtertuin?"